48 years

best valentine's gift ever

2012-02-14T01:53:00.000-08:00

It's not a kiss.

Nor a hug.

Not a love letter.

Or a phone call.

...

But I still feel special.

Very, very special.

Coz I got a negative PPD result.

Who needs love, bitches?!

matira-matibay

2012-02-13T22:47:00.000-08:00

Noong nasa Pinas, tatlong beses akong sumakay sa LRT. Biyaheng U.N. Ave to Tayuman (and vice-versa). Siksikan at sobrang init sa loob. Tapos meron pa akong mga kasabay na bahing nang bahing at ubo nang ubo. Dapit-hapon na kaya makikita mo ang mga pagal na katawan at hulas na mukha. Rush hour din kaya feeling ko ay last train to Calcutta ang nasakyan ko. Grabe hindi magkamayaw ang tao. This is not my definition of "siksikan" 5 years ago. Tulakan, pwersahan, gitgitan, basagan ng itlog ang laban. Gusto ko sanang bumaba the moment I saw the platform pero hindi ko alam kung paano (or allowed ba?). Besides may option ba ako? Kung jeep ang sinakyan, baka 24 hours pa bago makauwi ng bahay. Kung taxi naman, 48 hours bago makahanap ng bakante. At that very moment, gusto kong sisihin ang sarili kung bakit inilagay ko ang sarili sa ganung sitwasyon. Gusto ko ring sabunutan ang sarili dahil hindi ako nagdala ng respiratory mask. I swear riding the LRT during rush hour is the biggest punishment a person can get.

Pumunta rin ako sa Quiapo at nakipagsiksikan sa Carriedo. It was a Sunday pero pakiramdam ko ay Pista ng Quiapo sa dami ng tao. May tindera ng tamales, sticker, payong, tsinelas, santo, keychains, LV bags, plastic bags, angry birds shirts, puto - you name it. Hindi mo na alam kung saan ang daanan ng tao at pwesto ng mga tindero. Anytime ay pwedeng may bumahing sa mukha mo. Or matalsikan ng dura. The risks are aplenty na kailangan mo talagang magsuot ng armour suit if u wanna come out of Quiapo alive and healthy. I swear I have to mouth-breathe the whole time. To comfort myself, I just played this on my mind, "ang mundo ay isang malaking quiapo" over and over again.

Dalawang ulit din akong sumakay ng taxi na may payatot na driver. One time tinanong ko pa ang driver, "manong, may bronchitis ba kayo?" dahil hirap siyang huminga - at dahak nang dahak. Sumagot naman siya ng, "wala, asthma lang." Gusto ko sanang open-window during the trip kaso nagkalat naman ang mga elemento sa labas - mula usok, snatcher, nagtitinda ng kung ano-ano, mother-baby beggars, etc. Kaya the only option ay tiisin ang ubo ni manong at magdasal na sana hindi pa ito chronic at nakakahawa.

It's no laughing trip pero talagang ibang level na ang kinakaharap ng Pinoy commuters sa araw-araw.

the absent son

2012-02-13T02:37:00.000-08:00

Sabi nila, makikilala mo ang tunay na kaibigan sa panahon ng kagipitan.

Tumpak! Tomo! Korek!

Marami akong kakulangan sa buhay at sa sarili ko.

Pero...

Napakaswerte ko at pinagkalooban ako ng Diyos ng isang tunay na kaibigan.

Si KZ.

Right now, my family is going through a very hard situation sa pagkakasakit ng Tatay ko. It is extra tough for me dahil nasa malayo akong lupain. Wala ako sa oras nang kanilang matinding pangangailangan.

And when I say matindi, talagang matindi. Tagos-buto. And when I say pangangailangan, talagang pangangailangan. Buwis-buhay.

Kabi-kabilang delubyo. Patong-patong na kalbaryo.

Yet I am not falling down. I manage to stand strong.

Dahil kay KZ.

Siya ang umaakay sa Tatay ko, literally and figuratively. Hatid-sundo sa ospital. Pasyal. Kain sa labas. Pagpunta-punta sa laboratory. Bili ng gamot. Etc, etc.

Etc.

Kung iisa-isahin, baka maubos lang ang battery ng keyboard ko, hindi pa rin matatapos ang pasasalamat ko sa kanya. Ganun kadami ang kanyang kontribusyon. Ganun kabigat ang kanyang ambag. Ganun kahirap ang kanyang partisipasyon.

Siya ang tumatayong ako sa panahong wala ako. Siya ang anino sa puting tabing. Ang kamay sa ilalim ng tightrope. Ang tinig sa madilim na gabi. Ang sipol sa masukal na gubat. Ang babae sa bintana.

Salamat, KZ. Wala man akong lovelife, masaya pa rin ako. Coz I got the bestest friend in the world.

Hayaan mo next time, sagot ko na ang coke at french fries.

You're still my man

2012-02-11T23:53:00.000-08:00

Laking gulat ko nang salubungin ako ng kapwa-nars sa ward. Ibinalita niyang yumao na raw si Whitney Houston. Muntik ko nang mabitawan ang IV antibiotic na hawak ko. Dali-dali akong pumasok sa bakanteng kwarto at binuksan ang TV. Confirmed. Whitney Houston, dead at 48. Tsk, tsk, tsk.

Hay, parang kailan lang...

Noong bagong salta ako sa Maynila, humanga ako sa grand winner sa amateur singing contest sa aming barangay. Ang winning piece niya, Greatest Love of All. Alam ko yun dahil halos karamihan ng contestant ay Whitney ang kinanta. Ako lang ang kumanta ng kakaiba, Jolly Song of Sunset.

Cubao, circa 1986. Inutusan ako ng pinsan kong bumili ng plaka. Bahala na raw ako. Hayun at ibinili ko siya ng dalawang 45 short-playing album ni Whitney - Saving All My Love For You at All At Once.

Noong presscon for high school students sa Pasay East High School, tandang-tanda ko ang naging theme song ng mga participants - One Moment in Time. Sa closing ceremony, makailang beses itong pinatugtog - at naging LSS ng marami.

Noong college, sikat na sikat ang pelikulang The Bodyguard. At sino ba naman ang hindi narindi sa I Will Always Love You? Sino ba ang hindi nakasabay sa chorus nito? Halos minu-minuto ay pinatutugtog ito sa radyo. Yes, mega-pihit ng radyo sa paghahanap ng nasabing kanta. (I can't believe na naabutan ko ang era na yun.)

Mahaba pa ang listahan. Napakarami pa. Napakadaling balikan ng kahapon dahil sa mga kanta ni Whitney. Happy times.

So long, Whitney...

Thank you for the music...

pila-balde

2012-02-09T04:06:00.000-08:00

Kung meron mang bansa na walang katapusan ang pila, I'm sure pasok sa Top 5 ang Pinas.

Last Saturday, dinala namin ang tatay ko sa healing mass ni Father Fernando Suarez sa Old Sta Mesa.

Napa-OMG na lang ako sa nasaksihan. Super-dami ang taong gustong makinig sa misa - at umaasang mapapagaling sa kanilang karamdaman. Hindi mahulugang-karayom ang madlang-pipol. I really cannot explain our deep-seated sense of religiosity.

Lahat ay may sticker na nakakabit sa kani-kanilang dibdib. Please Pray For My (insert illness) ang mababasa mo.

May cancer, stroke, diabetes, pneumonia, goiter, atbp.

Ang ipinagtataka ko lang ay kung bakit pati yung may ubo, sipon, sinusitis at nasal allergies ay dumayo rin. Di ba mas maiging nasa bahay na lang para gumaling agad ang problema? Mas lalo lang silang magkakasakit (at makakahawa) sa dami ng tao. But then again, it's their faith. And everyone is entitled.

Sa kasagsagan ng healing mass, iniwan muna namin sina Tatay sa simbahan at nagtungo kami sa SM Sta. Mesa.

Sobrang traffic to the max. Usad-pagong ang dating maikling byahe. Ang rason? May shooting ng Bourne Legacy. Napakaraming miron sa oberpas. Everyone wants a piece of Jeremy Renner and Rachel Weiss.

Pagdating sa Jollibee, pila pa rin.

Hindi ko tuloy alam kung bakit hindi maipasa-pasa yang RH Bill na yan.

KC Unleashed

2012-02-08T00:51:00.000-08:00

I don't know what to make of KC's new pictorial for Rogue.

I'm so used kasi seeing her as that wide-eyed, innocent daughter of Mega. Kagaya ng marami nating kababayan, nasubaybayan ko rin ang paglaki ni KC. Naging bahagi na siya ng ating kamalayan. Minahal ng masa - tinuring na anak, kaibigan, kapatid.

Kaya naman it's a big shock for me na makita siya in this photoshoot.

I have so much respect for her talent, for her breeding, for her education, for her status in life. I don't think this move is necessary. I don't know what she's trying to prove. Ipinaubaya na lang niya sana kina Cristine Reyes or Anne Curtis ang kapangahasan.

(*Pasensha na, gumana na naman ang pagiging conservative ko.)

stress-free

2012-02-06T06:20:00.001-08:00

Para sa akin, the 2 best reasons to fly are: 1. kapag may katabi kang drop-dead gorgeous 2. kapag wala kang katabi.

And kanina, on my way back to San Francisco, I'm so lucky dahil wala akong katabi. I was seated at 92-H, aisle seat, near the lavatory. What more can I ask for?

Walang kalaban sa banyo. Walang kalaban sa overhead compartment. And yes, solong-solo ko ang tatlong upuan. Sayang at hindi ako nakapagdala ng banig at kulambo. Nakapaglatag sana.

My travel time was just 12hours. After 2 benadryl tablets and 2 meals later, nasa Tate na agad.

Respect

2012-02-06T05:42:00.000-08:00

Let's face it, hindi madaling tumambling at 53, with high heels on, blinding lights and nicki minaj as back-up.

muntik na!

2012-02-02T08:29:00.000-08:00

2-digit short... sana milyonaryo na ako. Ammph!!!

Sayang at na-miss ko ang dalawa pang numbers (31 at 38). But I got the 4 other numbers right -- 1, 5, 10 and 18.

At dahil dyan, I won P500!

KC's revenge

2012-02-02T07:28:00.000-08:00

Habang naglalakad sa SM City San Lazaro, bigla kong narinig na sumigaw ang lalakeng nasa harapan ko.

"Bakla! Bakla!"

Napadako ang tingin ko sa tinutukoy niya...

January: Pick of the Month

2012-02-02T07:11:00.000-08:00

Movies:

Sherlock Holmes: A Game of Shadows, Zombadings: Patayin sa Shokot si Remington, 3 Idiots.

Movie of the Month:

walang bahid

2012-01-30T19:14:00.000-08:00

Laman ng balita kanina ang ginawang pagdinig sa Senado. Isa sa kumuha ng atensyon ko at talagang nakapagpainis sa akin ay ang alibi ni Charina Corona (anak ni Chief Justice) na nasa Amerika siya kaya ang mga magulang niya ang nagbayad ng kanyang mamahaling condo.

Bobo ba ang mga Pinoy para lokohin nila? Haller, sa ibang bansa din ako nakatira pero I still pay my mortgage using MY name. And I don't use anyone to cover for me. Hindi excuse ang distance para hindi ka magbayad. May remittance center na kaya anywhere in the world.

Bottomline: u must be a person of probity and integrity if u work in any governmental agency. And sadly, sa dami ng questionable properties ni Corona, I can't help but be really suspicious.

home

2012-01-30T18:19:00.000-08:00

latest computer software?

signature bags and shoes?

exotic cuisine?

Yes, indeed...

aussie vs. the carabao

2012-01-30T16:24:00.001-08:00

Eversince the world began, pangarap na talaga ni Frankie ang makakita ng kalabaw. Si Frankie ay ang 80-year old Australian na kasama ng tita ko sa kanyang bakasyon sa Pinas. (Note: hindi sila mag-jowa, magkaibigan lang)

Noong nakaraang araw, natupad na rin finally ang pinakamimithing pangarap ni Frankie -- ang makakita ng kalabaw. At hindi lang siya nakakita ng buhay (at humihingang) kalabaw, nagawa rin niyang sumakay dito.

It's a Kodak moment hindi lang para kay Frankie (at sa kalabaw) kundi para na rin sa mga naka-witness ng phenomenon na yun. Imagine, sa kanyang edad, nakuha pa niyang sumampa sa hayup. At hindi lang sampa, nagkaroon din siya ng chance na palakarin, utusan at igiya (or is it the other way around?) ang kalabaw. Bunghalit sa katatawa ang mga miron.

The unassuming carabao has finally met its match.

Happy birthday, KZ!

2012-01-29T06:05:00.000-08:00

Rara avis, walang kawangis. Ikaw na. Ikaw na nga ang pinakamaningning na bituin sa kalangitan ng Sampaloc - and beyond. Over the years, hindi lang ako ang pinahanga mo on- and off-stage. Marami kami. Sa katunayan, latest count, 950,675. Aso, pusa, tao. I swear silaw na silaw na kami sa angkin mong liwanag (is there an app for that?). But one good thing about u: you are always there to share that sparkle of light to everyone, making your star shine even brighter.

Bagamat palasak na, hiling ko para sa iyo ay...

More years to your life -- and more life to your years! Cheers!

Review: Eyeball

2012-01-22T05:00:00.000-08:00

Unang Dula - Doc Resureccion: Gagamutin ang Bayan

playwright: Layeta Bucoy

director: Tuxqs Rutaquio

Ikalawang Dula - Bakit Wala Nang Nagtatagpo sa Philcoa Oberpas

playwright: Carlo Pacolor Garcia

director: Riki Benedicto

Eksakto alas-otso nang dumating kami sa CCP para sa kauna-unahang presentasyon ng Tanghalang Pilipino sa 2012.

New Visions in Philippine Theater ang sabi ng playbill. At kapag ginamit mo ang linyang New Visions, dapat pangatawanan mo ito. Kaya ganun na lang kataas ang expectations namin ni KZ.

Matapos ang halos dalawang oras sa loob ng teatro, ito ang aming samut-saring reaksyon sa dalawang dula.

Me:

"Parang college presentation lang."

KZ:

"Bakit ang haba-haba ng daldalan sa Doc Resureccion? Nag-edit ba sila? Paikot-ikot lang ang dialog."

Me:

"Bakit mura nang mura? Wala ba silang alam na word kundi PI?"

KZ:

"Akala ko Best of Virgin Labfest ang ipapalabas? Yun na ba ang best?"

Me:

"Nasaan ang sinasabing "New Visions in Philippine Theater?"

KZ:

"I can't believe na nagpapalabas pa rin sila ng ganyang play in 2012."

Me:

"Ang mahal ng ticket (P600)! Tapos ganun lang."

KZ:

"Definitely no touch of genius."

Me:

"Ang layo-layo sa CareDivas."

KZ:

"Alam ba ni Nicolas Pichay at Rody Vera ito?"

Me:

"Bakit sa CCP siya ipinalabas?"

KZ:

"Ano kaya ang reaction ni F. Sionil Jose (na kabilang sa audience)?"

Marahil nga bitter lang kami. Sana nga kami lang ang may ganung pakiwari.

Pero in all fairness, hindi talaga namin nagustuhan ang mga dulang napanuod. Nasa makabagong panahon na tayo ngayon. Kung gusto nating makasabay sa pagbabago, dapat gumawa ng paraan para mabago ang kinamulatan, kinalakihan at kinasanayan. Hindi pwede ang basta may plot. Hindi pwede ang basta may karakter na nagsasalita. Hindi pwede ang basta may props. Hindi pwede ang basta may musika. Hindi pwede ang basta may lighting.

Hindi pwede ang basta-basta.

Kung ganito nang ganito ang stageplay na ating mapapanuod, tiyak na maglalaho ang interes ng mga tao sa Philippine Theater.

I can bet my eye and KZ's ball on that.

A Day at the Museum

2012-01-20T17:05:00.000-08:00

Sabi nila, ang kaluluwa ng isang bansa ay makikita sa kanyang mga museo at parke.

Noong isang araw, sa kauna-unahang pagkakataon, dinalaw ko ang National Museum at ang National Art Gallery. Bilang balikbayan, excited talaga akong makita ang yaman ng ating bansa - ang dangal ng ating lahi.

Una naming tinungo ang National Museum sa Luneta. May entrance fee ito na nagkakahalaga ng P100 for adults, P80 naman for senior. Inaasahan kong ang bukana ay sa tapat ng Luneta, na gagamitin ang magarbong hagdan habang nakamasid ang mga greek columns. Bagkus, sa Padre Burgos Drive pala ang entrance. Kailangan pang ikutin ang gusali bago ito marating. At kailangan ding magtanong-tanong sa mga tambay at tindera para malaman ang eksaktong daan. Ang di ko lang maintindihan ay kung bakit nagkalat ang mga kariton, madudungis na bata, homeless adults at mga tindera sa paanan ng museo. May convention ba?

Wala naman akong maipipintas sa staff. Very accommodating at friendly sila. Magalang din sa mga bisita.

Nakita ko sa loob ng museo ang mayamang kasaysayan ng bansa. May mga archaeological finds mula sa iba't ibang rehiyon. Hahanga ka rin sa diversity ng ating kultura - from pre-historic, Spanish period at pangkasalukuyang panahon for tourists, students and visitors to see and appreciate. Worried lang ako na hindi gaanong naaalagaan ang ilang objet d'art. At napakadali rin nilang manakaw kung tutuusin. Kahit ako ay makakasikwat ng ilang display kung nanaisin. Kulang sa CCTV at security sa loob. Maaari ring masira ang ilang artifacts lalo pa't walang matinong "aircon / cooling system" 24/7 sa loob ng museo.

Sumunod naming tinungo ang National Gallery. Kailangan pang makipag-patintero sa mga naglalakihang freight containers, PUV at mga kotse upang marating ito (nag-commute lang kami kaya malaking effort). Sana man lang ay may special lanes for tourists.

Free lang ang entrance sa National Gallery - saan ka pa!

Magagalang din ang mga staff. Kailangang mag-register at iwanan ang bag sa counter. Parang National Bookstore lang ang peg. Bawal din daw ang camera na may flash, pero wag mangamba dahil sa salita lang siya bawal. Auto-flash na kaya ang mga camera ngayon.

Pagbungad sa main gallery, my jaw dropped upon seeing the famed Spoliarium of Juan Luna. OMG, it's so huge!!! Suddenly I felt like I'm in Paris again. Art ba kamo ang hanap mo?! Pwes, right before me is no doubt ART. Spoliarium is indeed a national treasure. Truly a Filipino pride. Sinong hindi hahanga, magugulat at mawiwindang sa ganda, complexity at enormity nito. Pang-Louvre ang kanyang kalibre. Isa itong likhang-sining na kayang tumapat sa obra ng mga Dutch at Italian masters.

I just hope and pray na sana ay maalagaang mabuti ang mga paintings sa loob ng National Gallery. Nais kong maabutan pa ito ng mga susunod na salinlahi. Nais kong ma-appreciate nila ang husay at galing ng kanilang mga ninuno. Nang sa gayon ay yumabong sa kanilang puso ang Pinoy pride. Na bagamat mahirap tayong bansa, tayo ay may kasaysayan, may kultura at may dangal na maipagmamalaki.

eros

2012-01-15T15:43:00.001-08:00

Tuwing nasa Manila, sinisiguro kong bumili ng mga latest Pinoy books. Sa kasalukuyan, nakabili na ako ng lima. Pinangatawanan ko nang "mangolekta" ng mga Pinoy authors. "Catching up" baga, lalo pa't sa malayong lupalop na ako nakatira. It's a "great welcome" sa tuwing nakakakita ako ng mga bagong manunulat sa Tagalog. Sila ang bumubuhay sa ating literatura at kultura.

Bukambibig ni KZ ang isang manunulat na kinagigiliwan ngayon ng masang Pinoy, si Eros Atalia. Pamilyar sa akin ang pelikulang Ligo na u, lapit na me. Pero hindi ko inakalang hango pala ito sa libro. At kapag si KZ ang nag-describe, talagang mapapakapit ka sa tambutso ng jeep. Kaya hayun at inapuhap ko si Eros sa National Bookstore.

Nasa ika-26 pahina na ako ng Ligo na u, lapit na me. Medyo naghahanap pa rin ako ng dahilan kung bakit ko ito binabasa. Gusto kong maaliw. Pero hindi pa. Gusto kong ma-impressed. Pero wala pa. Iniisip ko na lang na marahil ay nasa gitna o nasa dulo ang major pasabog ng libro. Pero sa ngayon, medyo nakukornihan, naliliguyan, na-ooberan (o nakukulangan, di ko alam) ako sa takbo ng kwento. Pakiramdam ko ay nagbabasa lang ako ng Bob Ong na medyo seryoso.

Anyway umaasa pa rin ako na later on ay lilitaw si Ricky Lee sa mga pahina nito.

life in slo-mo

2012-01-13T02:49:00.000-08:00

I hate to admit it, but it sucks to do business in PI.

Anything that involves money greater than 10K, papasok ka talaga sa butas ng karayom. Case in point: when I remitted money last year, kelangan kong mag-antay ng almost one hour sa BDO just to get it. Napakahaba ng pila, napakaraming IDs na ipi-present, napakadaming pipirmahan. Bago pa man nakalabas ng bangko, sampung sanggol na ang ipinanganak sa Fabella Lying-in.

This vacation, nagpadala ako ng bulky amount thru BDO. I was the sender and also the recipient. Pagdating ko sa BDO SM San Lazaro, I had to present 2 valid IDs (driver's license and state ID). As if it were not enough, hinanapan pa nila ako ng passport. Buti na lang I live very close to SM San Lazaro kaya in a matter of 5mins, I was able to present my passport. I thought makukuha ko na. Pero may mali pa rin daw. I should withdraw it daw from BDO Espana cuz it's credited there. Napakamot na lang ako ng singit sa inis. Sana from the very beginning sinabi na agad nila to save me from all the troubles. Grrr.

The other day, sinamahan ko si KZ sa SmartCenter to get his new iphone. Sa paperworks pa lang, siyam-siyam na ang inabot. Napakahaba ng pila, napakaraming IDs na ipi-present, napakadaming pipirmahan. Which made me conclude: sa Pinas, hindi lang maraming ID ang kelangan, kundi maraming pasensya rin.

Nakakainis ang ilang Koreana na nandun sa SmartCenter. Kung umasta akala mo ay nasa bansa nila. I don't know why Pinoys tolerate this arrogant behavior from other nationals. Pasalamat sila at malayo ako sa kinauupuan nila -- or else binigyan ko sila ng "umayos-kayo" look.

January 8, 2012

2012-01-08T14:14:00.000-08:00

Matapos ang 20+ years, nakita ko uli ang mga pinsan ko sa father side. Kaarawan kasi ng pamangkin kong si Nia. It's her 10th birthday. Usapan ay sa Congo Grille (SM San Lazaro) at 12pm.

At first, ayoko talagang pumunta. Una, takot ako sa maraming tao. Second, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga pinsan ko (although wala naman kaming issue sa isa't isa).

Sa kapipilit ni KZ, with matching push, pumayag na rin ako. My sister texted me. Nandun na raw ang lahat. Ako na lang daw ang inaantay. Bakit ako? Ako ba ang star? Hawak ko ba ang cake? Hay, so much pressure. I just bought a teddy bear along the way. Maganda naman ang packaging ng Blue Magic kaya mukhang nag-effort na rin ako.

Karay-karay si KZ, I surprised everyone with my presence. The elusive me - caught in the spotlight. Parang celebrity lang ang arrive.

Lahat ay masaya. Gee, ang mga taong sa FB ko lang nakakausap at nakikita at nai-stalk, heto ngayon at nasa harapan ko - ngumingiti, humihinga.

Host ang pinsan kong si Aileen, the mother of the bday celebrant. She just came from Australia kaya bonggacious ang over-all look niya. Daig pa niya si Ai-ai, Pokwang, Tuesday at Gladys G sa kanyang hilarious nature. Physically she's one beautiful dignified woman. But when she opens her mouth, bumubukas ang lupa sa kanyang punchlines.

Umuulan ng food, may games, may sayawan - and of course ang walang kamatayang picture-taking. Parang it's yesterday once more. As kids, Aileen and I were not really that close (but we hold the same talisman and powers). And we understood each other so very well. Sa mata pa lang, alam ko na ang mga drama niya sa buhay - and vice-versa. Kaya it's fun to see her once again - alive, happy, fabulous and most importantly, rich. Halos masilaw ako sa dami ng kanyang alahas. (sorry folks, the screenshot didn't give justice to her bling-blings)

Going back to Nia, enjoy na enjoy ang bata sa Pinoy party. Born and raised in Australia, I'm sure nawindang siya sa gulo, sa saya, sa ingay.

The party had to stop when I got a text message.

Ok na raw sunduin si father from the hospital.

So I bid goodbye to everyone at tuluyan nang nagpaalam.

- to be continued -

3rd Yummy Awards

2012-01-03T21:30:00.000-08:00

It's that time of year again. The moment to honor the best in film, literature and music.

Welcome to the 3rd Yummy Awards - where the best and brightest works are recognized.

2011 is an unbelievable year! So many amazing movies, wonderful books and great albums. But only the best, the cream of the crop, made it to the elite list.

A new category, Documentary Film, deserves a spotlight. A chunk of my time last year had been spent understanding the ways of the Amish, the exodus of Irish people and the life of Hasidic Jews. I got to know the genius of Brunelleschi, the idiosyncrasy of Hermann Goring and the passion of Bill Cunningham. I travelled to the Renaissance to WW2 Europe to 70's New York to witness human achievements and foibles. Such an amazing journey. Thanks to the power of a documentary film.

My 2011 stats:

music CDs = 11

books = 15

movies = 150

Most Outstanding Books:

The Help - Kathryn Stockett

33 Men - Jonathan Franklin

This Won't Hurt A Bit - Michelle Au

The Giver - Lois Lowry

Music CD of the Year:

21 - Adele

Best Documentaries:

Catfish

God Grew Tired of Us

Exit Through the Gift Shop

Man on Wire

Bill Cunningham NY

Cats of Mirikitani

The Cove

Rape of Europa

The Medici: Godfathers of the Renaissance

Dear Zachary

Best Movies:

Sin Nombre (US/Mexico)

The Grapes of Wrath

Amadeus

The Secret in Their Eyes (Argentina)

Entre Nos (US/Colombia)

The Red Balloon (France)

In Bruges (UK)

127 Hours

I Love You Philip Morris

Rise of Planet of the Apes

Precious

Kick-Ass

Pope's Toilet (Uruguay)

Castaway on the Moon (South Korea)

A World Without Thieves (China)

Little Shop of Horrors

Hugo

Movie of the Year:

Amadeus (1984) - directed by Milos Forman

Start the year Green

2012-01-02T22:12:00.000-08:00

Go Green. This will be my platform for 2012. I can never emphasize enough the importance of veggies and fruits to one's diet. In the past years, I was really mindless of the food I take.

But after watching several food documentaries, it slowly dawned on me. That I can alter my destiny with food. Yes, ganung level.

This year, I promise to eat more greens, fruits and veggies. Napakaraming benefits ng gulay sa katawan. We learned that truth in elementary school. Pero as we grow old, we've totally forgotten about it.

Buti na lang at napanuod ko ang Food Matters. It opened my eyes once again.

1. veggies have phytochemicals that can fight cancer, lower cholesterol, slow the aging process and reduce diabetes risk.

2. veggies and fruits can reverse some health problems, like atherosclerosis.

For this year, aside from regularly going to the gym, here's a list of "superfoods" that I will always include in my grocery cart:

1. honey

2. blueberries

3. salmon

4. green tea

5. broccoli

6. dark chocolate

7. yogurt

As Hippocrates put it, "let food be thy medicine."

December: Picks of the Month

2012-01-01T09:23:00.000-08:00

Books:

The Wonderful Wizard of Oz

The Giver

Movies:

Iron Man 2, Delhi Belly, The Expendables, Howl's Moving Castle, Hugo

Documentaries:

Great Artists 2 with Tim Marlow, Alice Neel, Cave of Forgotten Dreams, The Medici: Godfathers of the Renaissance, The Impressionists, Picasso and Braque Go to the Movies, Dear Zachary, Food Matters

Winners:

Books of the Month (tie)

The Wonderful Wizard of Oz - L. Frank Baum

The Giver - Lois Lowry

Documentaries of the Month:

The Medici: Godfathers of the Renaissance

Dear Zachary

Movie of the Month:

Hugo - Martin Scorsese

Huling Awit ng Bluebird

2012-01-01T02:28:00.001-08:00

Last minute, I decided to go to work. Deadma na sa text at phone call ni Rockmando about going to the city to party.

I'm off duty pero dahil full census, pumasok ako. Deadma na sa fireworks at champagne. I was thinking na magiging madali ang lahat lalo pa't same group naman ang hawak ko from yesterday. Plus it's a Saturday. Plus it's a holiday of sorts.

For sure it's gonna be a walk in the park.

Yun ang pagkakamali ko. I spoke too soon. Sa Titanic kasi, nothing is certain, nothing is constant, nothing is fixed. If you think it's gonna be easy, for sure it's gonna be super difficult.

Start of the shift pa lang, pasabog na agad. Sooper-dooper busy ang mga eksena: may naglulundagan sa kama, may umaatungal, may duguan, may nandudura, etc.

OMG. Last day of the year pero talagang pasabog. Anong sinabi ng kanyon, pla-pla at lolo thunder. Nawindang ako sa kabisihan. Sabi ko na nga ba may nagbabadyang hindi maganda. Magsisi man ako ay huli na. Ano kaya ang nangyari sa New Year's Eve ko kung sumama ako kay Rockmando sa San Francisco?

It's too late for that Sliding Doors moment.

Bawat minuto ay siksik sa aksyon. Di ko namalayan na nagpalit na pala ng taon. Ni hindi man lang ako nakakain ng dinner. Ni hindi nabasa ang ilang text greeting mula sa mga kaibigan. O nakasilip man lang sa bintana habang umiilaw ang buong kalangitan. Naroon ako at nagkukumahog sa hungkag na pasilyo -- trying to save the world.

Bagong taon na nang makalabas ako ng Titanic. 12:15am to be exact. Sabog-sabog ang isipan. Gula-gulanit ang katawan.

Itsura ng nasabugan ng kanyon, pla-pla at lolo thunder.

After work, tumuloy ako sa Taco Bell at umorder ng XXL chicken burrito. Mahaba ang pila sa drive-thru. Hindi lang pala ako ang walang handa. Hindi lang pala ako ang gutom. Hindi lang pala ako ang nag-iisa sa New Year.

Hindi lang ako.

once upon a year

2011-12-31T14:19:00.000-08:00

HAPPY NEW YEAR, Y'ALL!

apple meets grand central

2011-12-30T04:38:00.000-08:00

Apple has a new home... in Grand Central Station.

(image: jennydeluxe)

It opened last Dec. 9. It's a big enigma how they control the bustling crowd. But I really like the simplicity of it all. Down to the basics: tables, commodities on sale and vendors. It's so modern yet so ancient in approach. Parang merchants of Venice and Moroccan traders lang ang peg. And not to be outdone, ganyan din ako noong araw habang nagtitinda ng sago't gulaman. (yes, kailangan talagang ibida:D)

classic cuteness

2011-12-30T03:34:00.000-08:00

So good to see Joseph Gordon-Levitt and Zooey Deschanel reunited again after (500) Days of Summer.

How can two beautiful, charming, drop-dead gorgeous people be so talented is just beyond me.

They're so cool I'm freezing.

*Gasp for air, then collapse.

Planet Fitness 2

2011-12-29T02:14:00.000-08:00

After how many winters, I'm finally back. My body really craved for it. And my mind has been looking forward to this day.

Sa wakas, nakabalik na ako sa gym. I feel like Charlie inside Willy Wonka's Chocolate Factory.

Manghang-mangha ako sa ganda ng Planet Fitness. Everything is new. It's super clean. The 16 giant TV monitors, the very spacious area, the crisp gym equipment, the ambiance -- I'm just blown away.

The locker room is big and tidy. The bathroom is parang hotel.

There's room for every specific problem area - from abs, legs, back, etc. There's also a 30-minute training room. And of course, the main hall which holds all the top-of-the-line exercise machines and equipment.

The good thing about it, hindi pa gaano karami ang tao -- unlike its closest rival.

I first started with the treadmill, then abs cruncher, tapos shoulder machine. Panghuli na ang stationary bike. Ma-effort but I feel so good.

I spent like 1 1/2 hours there. The place is non-threatening. I see myself going everyday. Most of the customers are not bodybuilders or gym rats. They are just ordinary people. Ordinary students. Ordinary workers. Bored housewives. Off-duty nurses. Kaya hindi na kelangan pang pumorma or whatever.

After a serious workout, I dropped by at Chowking for a thirst-quenching soda.

I luv Planet Fitness!

My rating: so yummy kaya*

Legend:

masarap -- OK lang

hindi masarap -- epic fail

so yummy kaya -- very good / perfect

Dear Zachary

2011-12-26T08:11:00.000-08:00

Na-try mo na bang manuod ng movie and cry for 30 minutes non-stop hanggang sa matapos ito? Yes, non-stop. Walang putol. Walang pasintabi. Walang habas. To the point na magiging dehydrated ka.

Kung hindi pa, ito na ang tamang panahon. Panuorin ang Dear Zachary. Because I bet, talagang hahalukayin niya ang kaloob-looban ng mata mo at pipihitin ang gripo just above your lachrymal gland.

Hindi ako handa nang mapanuod ko ang documentary ni Kurt Kuenne. Akala ko pampaantok lang. Na after 1 hour and 33 minutes ay makakatulog na ako.

Nagkamali ako. This is a very disturbing, unsettling, hard-to-watch film. Mararamdaman mo ng husto ko paano ba ang mawalan, kung paano masaktan nang walang kasing-pait, kung paano lumaban at magsimulang muli.

Itago na lang natin siya sa pangalang...

2011-12-26T00:20:00.000-08:00

I can't help it. Akala ko kaya ko. Hindi pala.

Tama si Oscar Wilde:

The only way to get rid of temptation is to yield to it.

Para na akong si R, always wanting the latest, the fastest, the hottest, the newest.

Hay, isang malaking complex na itu.

Pero I'd like to think that I've been good the whole year round kaya I deserve a special gift.

Kaya gow!

And one of the first questions I ever asked her was...

What is the meaning of Life?

At eto ang kanyang makabagbag-damdaming sagot.

In fairness may point siya.

Thanks, Siri.

Dollie Vrandakapoor

2011-12-21T01:33:00.000-08:00

For years, effort para sa akin ang magbitbit ng grocery from the parking lot to my apartment. Malayo kasi ang parking sa unit ko. At sa 2nd floor pa mandin ako nakatira. Kaya ilang beses pabalik-balik lalo pa kung maraming pinamili.

My purchase today is a welcome treat for me. Finally, tapos na ang haggard days ko ng pagbibitbit at pagbubuhat.

I had no intention of going to Home Depot. Nagkataon lang na doon ako nag-left turn so I decided to just give it a go. And like serendipity, naisip kong bumili ng something that would be fun. Something that is unplanned for. ~~Katawan.~~

"Do u sell a cart?" tanong ko sa saleslady.

Napatda siya ng kung ilang segundo. Reaksyon niya ay parang tinanong kung may langgam ba sa Mars. Nang ma-process na niya ang tanong ko, siya naman ang nagtanong...

"You mean, a dollie?"

Actually hindi ko talaga alam kung ano ang dollie. Ayokong isipin niyang limited ang english vocabulary ko, kaya tumango na lang ako. Itinuro niya sa akin ang aisle kung saan ito matatagpuan.

At doon ko nga ito nakita.

Yes, it doesn't look like a cart. But it does the same thing. It serves one purpose. It facilitates transport sweatlessly (is there such a word?). It is foldable and has the capacity to carry a 150-lb object.

Ewan ko ba pero masaya ako. Ngayon ay pwede na akong mag-shopping ng bulko-bulko (as if).

Sa bahay while googling, napag-alaman kong hindi pala dollie ang tawag sa kanya. It's hand truck.

Gelo at Atom

2011-12-20T01:44:00.001-08:00

Kanina habang nagpapadala ng pera sa Seafood City, nakita ko si Gelo, yung taga-TFC. Siya yung madalas mag-interview ng mga Pinoys on the street. Minsan naman may "sugod-bahay" portion siya sa tahanan ng mga TFC subscribers. At kanina nga, nandun siya malapit sa LBC remittance center at nag-iinterview.

Ewan ko ba at takot ako sa camera. There's something about it that makes me cringe. Kahit si Ate Myrna, ang remittance clerk, takot din. Ni ayaw niyang makunan maski one nano-second. Pero si Adeline, hindi talaga nagpaawat. Talagang nilapitan niya si Gelo at bumati pa on cam.

~~~

Si Atom Araullo ang nag-pinch-hit kanina kay Tony Velasquez sa Balitang Amerika.

Sana siya na lang ang mainstay ng Balitang Amerika Foreign News. Why not, di ba?

life is grim.

2011-12-19T08:58:00.000-08:00

When will I live my life again?

when tetris meets angry birds

2011-12-17T10:10:00.000-08:00

Yes, I admit it -- adik na ako sa Glass Tower 2 HD.

the borrower

2011-12-17T09:38:00.000-08:00

I applied for a loan the other day sa isang credit union. I wasn't really expecting anything. Try lang ba. Pagpasok ko sa loob, sinalubong ako ng isang rep. I told him about my purpose.

"I wanna apply for a personal loan."

"How much do u need?" tanong niya.

"Ten thousand dollars."

He asked for my driver's license and started typing on his computer.

After 10minutes, bigla siyang nagwika, "you're approved."

After a couple minutes more, I was walking out of the building with a check in my hand. Grabe ang bilis. Buti na lang at nandito na ako sa Tate. Kung sa Pinas yun, baka namuti na ang mata ko, natapos na ang 48 years, nasira na ang pyramid, nabuwal na ang Tower of Pisa, wala pa rin akong pera.

I'm just so glad to have a good credit score. Kahit paano, may malalapitan sa panahon ng pangangailangan.

and now back to our regular programming...

2011-12-15T23:50:00.000-08:00

I already got a Christmas gift for myself. It's not a new computer or iphone 4S or any mamahaling gadget.

The best gift is inside the plastic bag.

I got it from Planet Fitness after I signed up to their program. Sa halagang $1, meron na akong gym membership. As one of early patrons in the Valley, they gave me a free t-shirt. Being healthy is the best gift one can give to self. Almost 1 1/2 years na rin since huli akong nakaapak sa gym.

It's high time to wear my running shorts and shoes.

Opening is Dec 28.

What's in your bag?

2011-12-12T00:48:00.000-08:00

Since usong-uso sa mga celebrity ang "what's in your bag?", nakiuso na rin ako. Usually sa mga celebs (kunwari taken by surprise pa), kakalkalin ang loob ng kanilang bag at iisa-isahing ilalabas for the whole wide world to see. Magugulat ka na lang puro high-end gadgets at mamahaling gamit ang nasa loob nito. Pero bakit ganun, wala man lang "evidence" to show their flaws, imperfections or kachipan. Ni walang secret love letter, nailcutter, birth control pills, smut magazine, pirated DVD or tissue paper na may sipon. Magtataka ka tuloy kung pinaghandaan ba nila yun or talagang super-fab lang ang kanilang lifestyle. Parang Jinkee Pacquiao lang.

Anyways, I don't really carry a bag. Pero when I'm working, I bring this blue lunchbag:

What's inside?

*lunchbox, BLS card, car keys, toothpaste, toothbrush and extra brief.

No idea kung bakit nasa loob ang BLS card ko. These past 3 weeks, I've been bringing an extra brief at work. Lagi kasi akong bloated at gassy. Tapos I have diarrhea 3-4X in my shift alone. Gee sana maimbento na ang app where u can easily find an empty bathroom. That way hindi ka parang baliw na nagtatatakbo to dump a heavy load. That would be the App of the Year for me, hands down.

At first I thought I had colon CA, irritable bowel syndrome, diverticulitis, etc. Hindi ko talaga ma-pinpoint kung bakit ganun ka-wild ang tiyan ko at work. Talagang umaalagwa ang mga sintomas.

Until one day...

I didn't eat chocolate cheerios for breakfast.

I was sooo surprised, hindi nag-alburuto ang tiyan ko. It's soo quiet and feels sooo normal. I know for a fact that cereals are supposedly good for the heart. Oo nga't good for the heart, pero it's so bad for my digestion naman. Kaya I think deadma na muna yang cereals na yan. I wanna have a peaceful shift at work. OK lang na maligalig ang mga pasyente, wag lang ang tiyan ko.

How about you, what's in your bag?

planet fitness

2011-12-11T08:34:00.000-08:00

Last week I got in the mail the promo material of Planet Fitness.

Medyo nakakaintriga dahil $1 lang ang down and the membership is $10 per month.

While driving to the barbershop, nadaanan ko ang itinatayong gym. It used to be Manila Banquet, a big Pinoy restaurant na nagsara na. Huminto ako saglit and entered the place to inquire. The place is huge! Nakita ko ang napakaraming purple treadmill and other gym equipment na inaayos ng mga trabahador. I wanna know kung may katotohanan ba talaga sa kanilang $10 monthly membership fee at kung kelan ang grand opening. But no one was in the desk to entertain visitors kaya umalis na lang ako.

But I'm really excited to sign up. Ang ganda ng mga equipment and all brand new. Pero ang pinaka-dabest, same complex lang ito ng Seafood City. Tuwing off ko pa naman, I always go to Seafood City for my food, for remittance, for haircut, for tinapay supply, for bank withdrawal, for Jollibee and for everything Pinoy. Tapos heto ngayon at may bago ng gym! Yahoo!

Napaka-friendly din ng slogan ng gym, "The Judgement Free Zone." A far-cry from my old gym. Na ang labanan ay pagandahan ng katawan. Tapos snob pa ang ilang staff.

I can't wait. It's time to resurrect my body.

Chauvet

2011-12-09T03:37:00.000-08:00

Noong 1994, natuklasan ng tatlong speleologists (mga dalubhasa sa kweba) ang mga cave paintings sa Southern France. Later ang nasabing kweba ay tinawag na Chauvet Cave, hango sa pangalan ni Jean-Marie Chauvet, isa sa mga nakatuklas nito.

Sa loob, nakita ang daan-daang cave paintings na naglalaman ng 13 uri ng hayup - ilan sa mga ito ay extinct na. At ayon sa radiocarbon dating, ito ay ginawa noon pang 30,000 to 32,000 years ago! Sa panahong hindi pa uso ang watercolor at dictionary.

Imagine, mas matanda pa ang mga cave paintings na ito kumpara sa egyptian pyramids at kay Lilia Cuntapay! And yet the artistry, the beauty, the precision...

Feeling ko ay si Matisse or Picasso lang ang gumuhit ng mga leon, kabayo, bison, rhino atbp. It's so modern but in truth, it's really primitive. Suddenly naiba ang kahulugan ng salitang "primitive" sa palaruan ng utak ko.

Public is NOT allowed to go inside the "delicate" cave, unless isa kang topnotch scientist or anthropologist or a man of immense power. But I'm glad I was able to see it via Werner Herzog's 90-minute documentary, Cave of Forgotten Dreams. Grabe ibang level itu. It's like seeing the Louvre, Niagara Falls and Grand Canyon all at the same time. Hair-raising!

so yummy kaya

2011-12-08T09:13:00.000-08:00

This can't be for real. For the first time ever, I spent 2 days of my life watching a single youtube channel: gentooman19's Philippine Vlog.

His vlog is entitled soyummykaya, which features 221 videos of his life in the Philippines, particularly in Angeles City. I'm just so amazed by this guy's bravado and zest to live with the locals. First hand perspective about our culture. Being an outsider, talagang nakita ko kung paano siya namuhay as a Pinoy and as a kano -- which resulted to a lot of funny, ridiculous situations. He is like Hunter Thompson with Angeles City as playground.

In a deeper level, nakakalungkot makita ang ating mga kababayan struggling to live. So many shots of squalor, poverty, prostitution and filth - and how a young ~~horny~~ adventurous american fit in.

Here's a slice of his life --

planet awesome

2011-12-07T07:34:00.000-08:00

The previous weeks, I realized a lot of things.

1. Sooner or later, you will permanently lose someone you love and care about.

2. People will disappoint you in times of trouble - so don't expect.

3. Just because you love someone doesn't mean he or she will love you in return.

Inspite of all these sad realizations, life still needs to be lived. Masakit pero ganun talaga.

And if you are able to come to terms with these realities, napakadali na lang sabihin ng linyang... "so yummy kaya."

Arte

2011-12-02T08:04:00.000-08:00

When I saw this book at Costco, I wanna own it instantly. Imagine, all the paintings in Louvre museum!

Kaso ang mahal: $46.

In the final analysis, mura pa rin ito. It's hardbound, with DVD pa. Think about the costs of flying to Paris, booking a hotel and paying the entrance to the Louvre. The book is just a small fraction.

Kaso deadma. Ni coat nga hindi ako makabili kahit winter na. I'm super nagtitipid lalo pa't maraming gastusin in the offing.

Sa bahay, I just googled Paintings in the Louvre -- and voila! Nagbasa na lang ako online.

And to make the matter less complex, I watched Great Artists 2 with Tim Marlow via netflix. It featured 12 amazing artists and their phenomenal works. Very, very educational I must say. At the end of 282 minutes (or 4.7 hours), I can proudly say that I know now how to identify a Caravaggio from a Piero della Francesca or Schiele from Stubbs. Kilala ko na si Rodin. Naintindihan ko na ang mga likha ni Holbein at Delacroix.

Ba't nga ba hindi ako nag-fine arts?

Madonna and Child - Schiele

Picks of the Month: November

2011-12-01T02:37:00.000-08:00

documentaries: Frank Lloyd Wright, Assange: Wikileaks, The Cove, Food, Inc.; The Rape of Europa, Art of the Steal, To Inform and Delight, The Eyes of Tammy Faye, Forks Over Knives, Page One: Inside the New York Times, Ghosts of Machu Picchu

movies: Biutiful (mexico/spain), The Crazies, A World Without Thieves (china), Romantic Island (korea), Breaking Dawn 1, Trust, The Virgin of Juarez (mexico/usa), Little Shop of Horrors

Book of the Month:

Apt Pupil by Stephen King

Documentaries of the Month:

The Cove (2009)

The Rape of Europa (2006)

Movies of the Month:

A World Without Thieves (2004)

Little Shop of Horrors (1986)

pushing the envelope

2011-11-30T17:53:00.001-08:00

Tony Bennett and Lady Gaga for Vanity Fair, January 2012 issue

Love it! It's so Dolce and Gabbana.

award!

2011-11-28T00:50:00.000-08:00

Blogandia (aka Blogosphere) is abuzz with the KC-Piolo breakup.

KC was crying a river during the interview with the vampire. Kukuha lang kasi ng batong pamukpok sa ulo, yung madulas at malumot pa. Sana nag-marble na lang siya.

Sad ending of a fairy tale -- of both fairies.

Sabi nga ng ka-tweet kong si Andrew Wolff, "seriously, why on earth would you let KC go..."

baby, you're a firewire

2011-11-27T21:22:00.001-08:00

Ang fire wire cable ay isang uri ng cable na maaaring gamitin upang i-transfer ang file (o data) mula sa camcorder, digicam at iba pang electronic device patungong computer.

At dito umiikot ang kwento ko ngayon, Ate Charo.

Matagal ko nang gustong ilipat ang mga recorded video ko from JVC camcorder to imac. Kaso hindi ko alam kung paano. Nagbasa-basa ako online, nanuod ng youtube at doon ko natuklasang fire wire cable pala ang kailangan para maisagawa ang mahiwagang file transfer.

Doon ko na kinailangan ang serbisyo publiko ni Rockmando. I need a driver that would take me to Fry's Electronics to get the cable.

Habang nasa highway, bigla siyang nag-dialogue.

"Ano bang bibilhin mo sa Fry's?"

"Fire wire cable."

"Ba't di mo sinabi, meron ako sa bahay..."

"Di ba sinabi ko kanina, ba't di mo in-offer?"

Ganun talaga si Rockmando, sanay na ako sa kanya. Kung kelan ka bibili (or nakabili na), saka ka niya bibigyan ng ounce of doubt about your purchase. Mahabang listahan na kung tutuusin ang mga ganitong banat. "Ay, bakit 1 terabyte lang ang nakuha mo?," "mas mura sa Ross, dapat dun ka na lang bumili," "naku dapat sa UC ka bumili, may promo kahapon," "may alam ako, buy one, take one."

In short, laging may mali, may kulang, may sobra sa aking purchase. And I always end up having a buyer's remorse. Ikaw ba naman ang bumili ng isang gadget, tapos sasabihan ka na mas mura sa kabilang store o kaya may discount AFTER the fact, di ba imbyerna?

Napakaraming fire wire cable sa Fry's. Hindi ko talaga alam ang actual sukat na kailangan ko. Just the same, kinuha ko na lang ang pinakamaliit per Rockmando's advice.

"Ganyan din ang cable ko sa bahay, I'm sure sakto yan."

Pag-uwi sa bahay, laking dismaya ko. Hindi kasya ang cable. Grrrr.

After 1 week, I talked to Rockmando.

"Hay naku, hindi kasya ang fire wire cable. Bad trip."

Without batting an eyelash, Rockmando dropped his famous line yet again, "Ibigay mo na lang sa akin."

Shopping Horror Stories

2011-11-27T17:49:00.000-08:00

11.4 billion dollars. 226 million shoppers.

That's accdg to ABC news. Ganun kalaking pera at ganun karaming shoppers last Black Friday. Ito ang araw sa buong taon kung saan mega-sale ang halos lahat ng tindahan sa Tate. At talaga namang pila-balde mula New York hanggang Louisiana. Bawat isa ay may gustong appliance or gadget or bagay na gustong bilhin, to the point na kailangan mong makipagsiksikan, makipag-agawan at makipag-away para makuha ito. Ilang taon na rin akong naging bahagi ng angry mob tuwing Black Friday.

Pero this year, I totally ignored the event. Must be work fatigue or cold weather or depression or job instability or a lil bit of everything. After work, diretso ako ng bahay at natulog. Ganun kasimple. Wala naman kasi akong gustong bilhin. At kung may gusto man, hindi ko feel na makipagpatayan para makuha ito. Kaya minabuti kong mamahinga na lang.

Last year, Rockmando & I went to the outlet stores for the Black Friday doorbuster. I got a Burberry wallet. Nung binayaran ko na, biglang sinabi ng cashier sa akin, "this is not on sale, do u still wanna get it?!" Napakamot na lang ako ng kili-kili and paid $169 for a friggin' wallet. From then on, nangako akong hinding-hindi na pupunta sa Burberry ever -- maski 90% sale pa sila.

~~~

Last week, I found the SM appliance center website.

Excited ako dahil for the first time ever, pwede kang umorder ng mga kasangkapan online at idi-deliver nila ito sa yong Metro Manila address. So I registered online and started looking at their products - from aircon to TV. Saktong-sakto dahil lilipat na ang parents ko sa kanilang bagong bahay. As a Christmas gift, I chose at least 8 items. What better way to make them happy.

Merong customer service page to guide you thru the entire online shopping experience. Meron ding FAQ's on the side.

Ang siste: ililista mo ang mga napili and their administrator will check the availability of the stock and will send an email to confirm the order and give instructions for payment and delivery. One day lang at malalaman mo na ang order status.

So easy.

Or so I thought. Pero makalipas ang limang araw, I haven't heard from SM. No email, no notifications, nothing. I emailed them for a follow-up but no response. I tried calling long distance pero the number is not in service. WTH!

Akala ko pa naman ganun lang kadali. Akala ko ang kanilang online service would save me from all the hassle of actual shopping. Akala ko sila na ang solution sa sweaty shopping. Kakainis. Bogus website yata yun. They should have removed that site kung hindi rin lang naman operational.

I tried looking for other appliance centers in the Phils that sell online. Pero sadly, ni isa ay wala. Hay, so backward.

exactly what i'm feeling right now...

2011-11-26T18:04:00.000-08:00

Hindi ko rin alam kung bored, tired, sawa na or what.

Pero Yes, may Oscars trophy dapat.

existential angst # 7

2011-11-26T16:18:00.000-08:00

OS kitchen version

2011-11-23T00:32:00.000-08:00

I had my eureka moment earlier. Finally nalaman ko na kung bakit ganun na lang kasarap ang mga lutuin ni Rockmando, kung bakit napapa-headthrow ako sa sarap ng chinese food at kung bakit napakalasa ng mga pagkaing handa ni Madam M.

It all boils down to this.

Oyster sauce. Yes, oyster sauce.

I've been cooking for years now -- on and off. Pero hindi pa rin sapat ang knorr chicken cubes (beef, pork, chicken) to give my dishes that ooomph. Pero kanina, I did some experiment. Nagluto ako ng ginisang togue.

I watched youtube first. Pagkatapos, sinimulan ko nang magluto using oyster sauce. And the result was more than amazing!

Sinipag na ako, I also cooked ginisang repolyo with oyster sauce and ginisang sitaw with oyster sauce. Winner!

Woody Allen

2011-11-22T03:23:00.000-08:00

This is my perspective and has always been my perspective on life - I have a very grim, pessimistic view of it.

I do feel that it is a grim, painful, nightmarish, meaningless experience and that the only way that you can be happy is if you tell yourself some lies and deceive yourself. -- Woody Allen

As a young idealistic person, I admired the works of Steven Spielberg. He was my idol as a teenager. But as I grow older, I developed this strange fascination to Woody Allen and his works.

Kanina kahit super-pagod from a trip to San Jose, I still forced myself to sit and watch a documentary about his life. The philosophy, the vision, the genius -- I can only wish to meet him someday. His neurosis is one thing I covet.

Crimeland

2011-11-20T09:52:00.000-08:00

Napakagulo na rito sa Valley. Last week may isang police officer na namatay matapos pagbabarilin ng magnanakaw. Naganap ang pagpaslang matapos pasukin ng armed robber ang isang Bank of America (BoA) branch in broad daylight. Hinabol ng police officer ang kriminal, ngunit sa kasamaang-palad, nabaril siya. Noong Biernes naman, pinasok din ang Jack in the Box ng mga masasamang loob. Hinostage ang mga tindera at customers, tinangay ang pera at cellphones saka tumakas.

Ang nakapangingilabot, ang mga lugar na ito ay madalas kong puntahan. Sa nasabing BoA branch ako madalas mag-withdraw ng pera. Bagamat hindi ako kumakain sa Jack in the Box, sa mga katabing tindahan nito ako bumibili ng ulam.

Noong nakaraang buwan naman, halos sampung sasakyan ang binasag ang salamin at pinagnakawan sa parking lot ng ospital kong pinagtatrabahuan.

Walang takot at walang habas ang mga taong ito sa pagnanakaw at pagpatay.

Sa gabi, madalas ko ring marinig ang mobile police unit sa apartment complex. Laging may tinutugis na kung ano. Halos araw-araw na lang ay may wangwang akong naririnig. Normal na ang ganitong scenario.

Nagkalat ang masasamang elemento. Kulang ang bilang ng kapulisan. Panahon ng ligalig. Nasa Compton ba ako?

This town needs a hero.

Seriously.

unexpected

2011-11-18T06:11:00.000-08:00

I don't know about them film critics, but I totally enjoyed Breaking Dawn.

Matino ang narrative at heart-stopping ang mga eksena.

Edward at his sincerest. Jacob at his weakest. And Bella at her prettiest.

For me, it's the best in the franchise... so far.

Time

2011-11-18T04:21:00.000-08:00

To realize the value of ONE YEAR, ask a student who failed a grade.

To realize the value of ONE MONTH, ask a mother who gave birth to a premature baby.

To realize the value of ONE WEEK, ask the editor of a weekly newspaper.

To realize the value of ONE HOUR, ask the lovers who are waiting to meet.

To realize the value of ONE MINUTE, ask a person who missed the train.

To realize the value of ONE SECOND, ask a person who just avoided an accident.

To realize the value of ONE MILLISECOND, ask the person who won a silver medal in the Olympics.

Treasure every moment that you have! And treasure it more because you shared it with someone special, special enough to spend your time.

And remember, time waits for no one.

Ang Damgo ni Eleuteria

2011-11-17T22:04:00.000-08:00

Unsa man?

Click here for the trailer.

Rockmando vs. Siri

2011-11-17T15:03:00.000-08:00

After shopping at Fry's, we got really hungry. Rockmando wanted korean. I wanted thai. But definitely no more chinese. Utang-uta na ako sa kakakain ng chinese cuisine.

So habang nagdadrive, inutusan niya si Siri, ang kanyang iphone assistant.

"Find me a thai restaurant."

Sumagot naman si Siri in her perfect american accent, "List of restaurants near you."

Agad-agad brinowse ni Rockamando ang listahan... Applebees, Old Spaghetti Factory, Elephant Bar, Luna Ristorante, Happy Roll, etc.

Sa mahabang listahan, ni isa ay walang thai. Or even asian sounding enough.

Inulit uli ni Rockmando ang utos. "I want a thai restaurant."

Inulit din lang ni Siri ang listahan. Wala pa ring thai.

"Baka di naintindihan ang accent mo," sabat ko.

"I think Siri is stupid," reklamo ni Rockmando.

Nag-U-turn si Rockmando out of frustration. And out of nowhere, lumitaw ang signage ng City Buffet, isang chinese resto.

In chorus, without further ado, sa sobrang gutom, we just agreed, "Sige, dyan na nga lang."

As of presstime, this is my 10,001 chinese restaurant visit. Chow-mein syndrome na itu.

war of the words

2011-11-16T15:46:00.001-08:00

After work, while walking to the parking lot, tinawagan ko si Lady Bakulaw in London. The joy of viber! I can call, text and harass people for free with this cool app. Yes, free call and text anytime, anywhere (for iphone users).

moi: ano oras na jan?

LB: morning. jan?

moi: almost midnite. just finished my shift.

LB: maliligo na ako soon.

moi: kaka-haggard ang duty ko. umaatikabo.

LB: ang tanda-tanda mo na, nagpu-floor ka pa rin?!

moi: haller, this is amerika! even 70 year olds work here.

moi: bakit, ikaw ba?

LB: well, paupo-upo, email-email, pakape-kape.

moi: wow, sosi.

LB: osha, maliligo na ako. call u later.

Minutes later....

LB: asan ka na?

moi: nasa bahay na, kumakain. and u?

LB: andito na sa labas, walking. brrrrrr, lamigggg!

moi: so papasok ka na?

LB: yup, waiting for the tube.

moi: ewww. tanda-tanda mo na, nagte-train ka pa rin.

Moral lesson?

In this corner: Milton Glaser

2011-11-16T09:44:00.000-08:00

This.

And this.

... are all from the fecund mind of this man... Milton Glaser.

It's an understatement, but Milton Glaser is the embodiment of American graphic design. Watching a documentary about his life and works, To Inform and Delight, is one informative and delightful netflix experience, to say the least. Sharp, witty and insightful.

It does not matter if you are late or early, if you are here or there, if you said it or didn’t say it, if you are clever or if you were stupid. If you were having a bad hair day or a no hair day or if your boss looks at you cockeyed or your boyfriend or girlfriend looks at you cockeyed, if you are cockeyed. If you don’t get that promotion or prize or house or if you do – it doesn’t matter. Wisdom at last. - Milton Glaser

Lessons from Food, Inc.

2011-11-13T21:18:00.000-08:00

1. You can vote to change the system three times a day.

2. When you go to the supermarket, buy foods that are local, in season and organic.

3. Know what's in your food, read labels.

4. The average meal travels 1,500 miles from the farm to the supermarket, buy foods that are locally grown.

5. Shop at farmers' markets.

6. Ask your school to provide your kids with healthy lunches.

7. You can change the world with every bite.

Simple but makes sense, no?

Doubt

2011-11-13T01:40:00.000-08:00

Nang hiranging winner si Pacquiao, wala akong nakitang naglundagan, nagsayawan o nagsigawan man lang sa loob ng bahay. Tahimik halos ang higit tatlumpung tao na kasama ko. May ngiti, pero naroon ang agam-agam. Batid naming hindi kumpleto ang kanyang pagkapanalo laban kay Marquez. May kulang sa kanyang tagumpay.

Nang interviewhin si Manny matapos ang laban, napaka-defensive ng sagot niya. Mailap ang mga mata at waring lumilipad ang isip. Sa loob ng boxing arena, higit na nangibabaw ang pag-boo ng mga tao. May nagliparang bottled water at popcorn boxes. May gusto silang ipahiwatig. Hindi nila tanggap ang desisyon ng tatlong hurado. Sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang maraming laban, ngayon ko lang nasaksihan ang ganito.

Ilang ulit na rin akong nakanuod ng laban ni Pacquiao -- Dela Hoya, Hatton, Cotto, Clottey, Margarito at Mosley. Sa bawat laban, laging all the way ang suporta ng mga Pinoy at boxing enthusiasts sa kanya. Kadalasan ay si Manny ang underdog. Pero hanggang sa huli, ang pangalan niya ang isinisigaw sa bawat ulos, sa bawat suntok, sa bawat birada. At kapag napagtagumpayan na niya ang higit na malaki, higit na mabangis, higit na matangkad, higit na may karanasan o higit na mabigat na kalaban, halos dumagundong ang buong arena (at mga bahay) sa sobrang saya.

Pero kanina, during the 3rd match against Marquez sa MGM, napuna kong marami ang hindi nasiyahan sa ipinamalas niyang laban. Wala ang Pinoy Spirit na kadalasa'y nararamdaman ko sa tuwing siya ay nananalo. Naglipana ang disgusto ng marami. People are questioning the decision. It's not convincing. Highway robbery. Lutong macau. Empty victory.

At marami pang masasakit na paratang.

Sabi nga sa Yahoo! Sports:

What Pacquiao lost was clearer – his cloak of invincibility, his reputation for destruction, even, in some ways, a measure of his credibility...

This is Pacquiao, surrounded by questions, dogged by doubt, heckled and running from cries of fixed judging. This is everything the proud fighter doesn’t want.

Admit it or not, may duda sa kanyang panalo. Sa halip na matuldukan kung sino ba talaga ang tunay na kampeon sa kanila ni Marquez sa dalawang nagdaang laban, mas lalong lumaki ang dudang yun sa katatapos na laban.

Ayokong mapagbintangang hunyango o balimbing o anti-Pinoy, pero yes, IMHO, questionable ang pagkapanalo ni Manny.

Don't shoot me. Just opining. (Or was it opinionating?)

Pinoy Pride

2011-11-11T08:44:00.000-08:00

Big event bukas. Hindi lang sa Pinas, kundi maski dito sa Valley. Laban kasi ni Pacquiao. Meaning, walang masyadong tao sa Seafood City. Madalang ang mga kotse sa daan. Maraming call-in sick sa trabaho. Bonding ng pamilya, mga kaibigan at katrabaho. May get-together at salo-salo.

Naging tradisyon na ito tuwing may match si Pacquiao. Pot luck at sabay-sabay na magchi-cheer sa harap ng TV. Buong ningning na ibinabandila ang pagiging Pinoy. I can just imagine kung ilang libong tao na naman ang magpu-post ng kanilang handang pagkain at shout-out sa FB (me included).

Hay excited na ako. Fiesta na naman bukas. Goodluck, Manny!

A World Without Thieves

2011-11-10T08:04:00.000-08:00

Ang masasabi ko lang sa pelikulang ito ay...

Ang ganda! Grabe sa ganda! Napakaganda! Ubod ng ganda! Super-ganda!

Hoping you get the drift: ang ganda talaga! (*wipes frothing mouth)

Define Overload

2011-11-09T07:09:00.000-08:00

Kuya Kim's TV Patrol segment just bothers me.

Imagine giving weather report in the middle of EDSA with bayawak on one hand and ipad on the other.

Mind-blowing.

mga bagay na gusto ko sanang bilhin

2011-11-08T03:36:00.001-08:00

... kaso hindi ko naman masyadong kailangan...

Steve Jobs ($19.99)

Manny Pacquiao memorabilia ($29.99)

Noong nasa Costco ako, muntik-muntikan ko na talagang iuwi ang mga nasa itaas. But Higher Self just stopped me on track. I had some philosophical debate whether to acquire those items or not. Para que? Do I really need them? Will I be happy if I own a piece of Manny & Steve?

As much as possible, I wanna stay away from material things, even though I'm living in a material world.

I just walked away empty-handed. But somehow happy.

At least napagtagumpayan ko ang tukso.

I just bought a rotisserie chicken for $4.99.

LSS: Pag-ibig ko sana'y mapansin

2011-11-06T08:56:00.000-08:00

I discovered this beautiful song today from "Stairway to Heaven" soap.

The lyrics, the melody, the rendition... just a modern classic.

Sarap pang-emote sa umagang 53 degrees.

la femme

2011-11-05T08:42:00.001-07:00

Kahit gaano pa man kapuyat, talagang gumigising ako pagsapit ng 7:30 ng umaga.

Hinihila ang sarili patungong sala upang mapanuod ang mga nagbabagang balita sa TV Patrol.

Nitong nagdaang linggo, talagang masasabi kong nanumbalik ang interes ko sa Pinoy news. Thanks to Ramona Revilla (aka Mara Bautista), ang tinaguriang mastermind sa pagpaslang sa kanyang kapatid na si Ramgen.

Naroon ang lahat ng elementong pang-Hollywood: mga anak ng artista, may kinalaman sa sibling rivalry, pera at pulitika, dynasty, at bad blood. Saan ka pa!

It's so gruesome, with a taste of Cain and Abel, na pinaghalong Dangerous Liaisons meets Bad Seed meets Jezebel meets Wild Things. Everybody is a player. Sino ba talaga ang mastermind? May kinalaman ba si Bong Revilla? Kasali din daw si Jinggoy at Erap? Bakit pati ang nanay, nadadawit din?

Lahat ng anggulo, pwede. Lahat pwedeng isali.

Imagine, so young and pretty, rich and from a famous clan, biglang maiinvolve sa kamatayan ng kanyang kapatid. Hindi lang basta kamatayan, but bloody and twisted. Hindi kapani-paniwala. Mas lalong nagiging komplikado (with so many layers) dahil sa kanyang pabago-bagong statement. Pinoy viewers have never seen such femme fatale in the person of Ramona.

But one thing's for sure, I don't want her to be my sister.

Precious

2011-11-04T02:37:00.000-07:00

Saktong November 1 nang lumipat ang bagong kapitbahay ko. Nakita ko na lang ang bagong Toyota na naka-park sa tabi ng aking parking space. Brand new ang sasakyan. Sa katunayan, wala pa itong plaka.

Pag-akyat ko ng hagdan, nakita kong nakabukas ang blinds ng bagong lipat. Nasilip ko ang sofa at ilang kasangkapan sa bahay. Halos isang buwan ding nabakante ang nasabing unit.

Ngayong Dacember, apat na taon na ako sa apartment. Una kong naging kapitbahay ay ang pamilyang latino. Apat silang umuukupa noon sa isang single-bedroom unit. Dapat ay pang-isahan lang ito, kaya hindi ko lubusang mawari kung paano sila nagkasya dun. At kung alam ba ito ng admin. Mabait naman sila. Laging nakangiti at non-threatening. After a few months, nabasa ko na lang ang notice of eviction sa kanilang pintuan. At mula noon, hindi ko na sila nakita pang muli.

Ang sumunod na tumira roon ay isang puti. Blonde hair, matangkad at mapula ang mukha. Yun ang kapitbahay na kinaiinisan kong makasalubong for no apparent reason. Kaya laking tuwa ko nang umalis na siya. Gee, ilang beses ko rin siyang nakasalubong sa pathway. At may ilang pagkakataong nadatnan na naninigarilyo sa tarangkahan at midnite. I swear it's too awkward. Galing akong duty, tapos makikita ko na lang siya sa ilalim ng puno na naninigarilyo sa disoras ng gabi. Daig pa niya ang hoodlum na may inaabangang biktima. At sa umaga, napakaingay niya habang nakikipag-usap sa cellphone (while smoking).

Drop-dead gorgeous, friendly, intelligent - ang mga katangiang gusto ko sa isang kapitbahay. Yun bang araw-araw ay looking forward ako na makita at makausap siya. Madaling makapalagayang-loob. Hahatiran ng food. Makakasamang manuod ng sine. Makikipagpalitan ng libro. ("Have u read the Hunger Games series?") O kaya'y matatawagan kung may sirang gamit sa bahay. Parang jowa lang. As if.

It happens in the movies. I'm sure it can also happen in real life, right?

So hayun nga, kulang na lang ay mag-alay ako ng buhay na manok sa mga anito para matupad ang kahilingan ko.

Kinabukasan, maaga pa lang, narinig ko na ang tunog ng martilyo sa ibabang unit. Feeling ko ay napakarami niyang isasabit sa dingding. Halos buong hapon yata ay may kung ano-anong kaganapan. May lagabog, may pukpok, may lagapak. I just drowned the noise with my TV.

Ganun naman talaga kapag bagong lipat. Aligaga sa pag-aayos, etc.

Tumambay ako sa bintana, hoping that I would have a chance to see my mysterious neighbor. Ano kaya ang hitsura niya? Mukha ba siyang movie star? Actually, OK na sa akin kahit hindi siya drop-dead gorgeous at intelligent. Basta friendly at cute lang.

OK, OK, babawiin ko na. Kahit hindi na friendly, basta cute lang. Eye candy!

Maya-maya lang ay narinig kong nagbukas ang pinto sa baba. Nagkubli ako sa blinds. Pero I made sure na may puwang pa rin para makita ko ang taong lalabas sa pinto.

Napa-OMG!!! na lang ako sa nakita.

She is my new neighbor...

pro

2011-10-31T09:25:00.000-07:00

The 7 billionth baby is born today.

38

2011-10-31T08:14:00.000-07:00

Madonna was 38 when she made Evita. And Lady Bakulaw is 38 when she did a Madonna. Unlike Evita & M, she is leaving the hustle and bustle of ~~Buenos Aires~~ London for a quieter life in the country. Bitch has seen it all.

foggy

2011-10-31T01:54:00.000-07:00

I just don't know how long she will write about her moving on/moving away/moving to/moving from theatrics.

Seriously, why don't u just move on already? Stop acting like a queen about to give up a colony. There comes a time that u need to pack your bag, dust-off your shoes, hop on the train & vanish to the countryside for good.

It's just the way life is - out with the old, in with the new.

Stop being so melodramatic.

How about writing something else? Probably about Suez Canal or avocado. It's more therapeutic.

October: Picks of the Month

2011-10-31T01:14:00.000-07:00

Book:

If I Did It - O.J. Simpson

Documentaries:

Bill Cunningham NY, Cats of Mirikitani, Moi Van Gogh, Burzynski, Last Train Home, O.J.: Monster or Myth?, Fat, Sick and Nearly Dead; A Model for Matisse, Herb and Dorothy

Movies:

Apocalypto, Pope's Toilet, Castaway on the Moon (korea), I am Love

TV Series:

Breaking Bad season 1, The Walking Dead season 1

Winners:

Documentary of the Month: Bill Cunningham NY, Cats of Mirikitani (tie)

Movie of the Month: Castaway on the Moon

Series of the Month: The Walking Dead season 1

Panama Canal

2011-10-30T03:57:00.000-07:00

Panama Canal is one of the engineering marvels of the 20th century. Considered as the 7th Wonder of the Modern World, I, myself, am bowled over by this amazing man-made creation. From the Panama Canal documentary, I learned a lot of things I won't get from textbooks (or wikipedia):

1. it was built for 10 years

2. it literally changed the face of the earth

3. it joins the Atlantic Ocean and the Pacific Ocean

4. almost 5,000 people died during its construction

5. it shortened the naval route between Asia and the Americas

It's unthinkable to dig a 50-mile (80km) stretch of land (and forest) and turn it into a waterway. Just blew me away. But then again, Americans know no boundaries.

I swear I'm so going there one day!

I am Love

2011-10-28T04:56:00.001-07:00

Happy is a word that makes one sad.

That's what the movie says.

If this movie is a magazine, definitely it's Vogue. I Am Love is the fusion of fashion, architecture, food, music & Tilda Swinton.

Medyo draggy but Tilda's presence and all the beautiful Italian landscapes and people keep me awake for 2 hours.

She is one thespian who can give Meryl Streep & Cate Blanchett a run for their money. Her face runs a gamut of emotions. Konting taas ng kilay or simpleng ngiti, she can easily convey what she's feeling inside.

Amazing actress.

eksena sa BBQ haus

2011-10-27T22:13:00.000-07:00

Habang nasa L&L Hawaiian BBQ House at nag-aantay ng order, I opened my email.

Nagulat ako nang makita ang email ni Sophia, ang aming manager. I was expecting na it's a negative email considering the incident last nite. I was thinking na nagsumbong si Kempee de Tigre sa manager. And the manager emailed me to deliver the bad news: I'm fired!

I was expecting the worst. Pero hindi naman pala.

Bagkus, iba ang nilalaman ng email:

Hi NAM,

I am giving Gretchen another week of orientation. I would like her to work with u to get another perspective and experience on the ship. Thank you in advance!

Sophia Huffington-Post

Manager, Titanic Floating Casino (TFC)

I'm glad for 2 reasons: 1. hindi nagsumbong si Kempee, 2. nagtitiwala si Sophia sa akin as preceptor.

Si Gretchen ay ang newly-hired bartender sa Titanic. Originally si Lady Kim ang preceptor niya. Ewan ko at suddenly ay ako ang biglang inassign ng manager. Anyhoo, it's a big welcome. At least may kaagapay ako sa pag-prepare ng alak sa gabi.

Nag-reply agad ako thru my phone.

OK thanks. I will make her the best bartender ever.

Kung sa ibang boss yun, hindi ganun ang reply ko. Baka sabihin nila, masyado akong presumptuous. But Sophia is a great boss. Wala siyang masyadong hang-up sa buhay. Plus she's so chika.

Super bored na ako sa pag-aantay ng chicken BBQ combo. There are 8 other customers waiting. May puti, itim, asian. They all look active.

Out of the blue, while watching others in the resto, I can't help myself but ask this silly question: ilan kaya sa kanila ang nag-cum today?

asungot

2011-10-27T04:51:00.000-07:00

Mababait ang mga alaga ko kanina. Hindi gaanong toxic. Pero pagsapit ng 8:15pm, naiba ang axis ng mundo. Ito ay nang bulyawan ako ni Kempee de Tigre sa telepono. Bakit daw tinawagan ko siya gayong may order naman siya sa chart. Next time daw bago ako tumawag, magbasa muna ako ng chart. Sabay bagsak ng phone.

Mag-Maricel Soriano ba? Yes, daig ko pa ang chimay ni Maria habang pinapakinggan si Kempee sa phone.

Nung tumawag siya, nasa isang kwarto ako, nagbibigay ng gamot. Sinabi ko sa kanya ang problema. Una mahinahon siya. Pumunta raw ako sa station. Kunin ko ang chart. Nang mahanap ko ang chart, pinabasa niya ang zumba protocol. Nang matapos kong basahin, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Ganda ng bwelo ng lolo ko. Mahinahon, kalmado sabay bulyaw. Crescendo dramatico. Para akong nabagsakan ng kubol sa palengke, yung kubol na may kasamang tubig-ulan... kaya mabigat.

Gusto ko sanang tumalak against his unprofessional behavior. Oo na, naging shonga ako. Oo na, hindi muna ako nagbasa ng chart. Oo na, naging pabugso-bugso ako. Oo na, siya ang lead star at ako ay supporting lang. Pero it's not a license para mag-Marian Rivera siya sa akin. Wala naman akong masamang karanasan sa kanya before. Marami na akong naririnig laban sa kanya from my colleagues. Pero I kept an open mind. Hanggat hindi ko nararanasan, wala akong karapatang humusga.

Ayun, naranasan ko nga.

I feel bad not because nagalit siya. I feel bad kasi pinabayaan ko siyang mag-maldita. Hinayaan ko ang ganung klaseng attitude. I just let him get away with it. Sabi nga, "what u permit, u promote."

This is the first and last time. I wont let him walk all over me again.

walang katapusang paalam version 2.0

2011-10-26T04:23:00.000-07:00

DINALAW MO NA NAMAN AKO
Soledad del Mundo

Nagkita kami ni kalungkutan kanina.
Binati niya ako.
Dahil dinalaw mo ako kagabi
sa mahimbing kong pagkakatulog.

Kung bakit nga ba hindi napipigil
ang ala-ala sa pagdalaw.
Magkandado man ng mga pinto,
pilit pa rin itong dumudungaw sa mga bintana.

Sa pagdating mo, nakita mo ba?
na naiwan ang kwadro mo sa may pintuan
hindi ko alam kung itatapon ko na
o isasabit pa sa mga dingding ng bahay.

Pero palagay ko’y hindi mo napansin.
Dahil abala kang nag-aayos
Ng iyong sandata at kalasag.

Kung bakit nga ba dumalaw ka.
Isang mandirigmang may panudla
matalas at sumisibat.

At Iniwan akong duguan
Sa digmaan sa aking sarili na walang katapusan.

retinal hemorrhage

2011-10-26T03:49:00.000-07:00

3:48am nang makatanggap ako ng text mula kay Kuya Edu.

(Naaalala nyo pa ba si Kuya Edu?)

It reads:

May problema ako ngayon may gyera sa mindanao at nasa hospital ang anak ko gusto ko ilikas sa cebu pero di ko magawa.

Level up na talaga si Kuya Edu. Ano naman ang kinalaman ko sa gyera sa Mindanao? May Presidente naman ang Pilipinas, di ba? Sa katunayan, may facebook pa nga ito where u can make dulog all your problems. Bakit of all people, at the most unholy hour pa talaga, ako ang itinext niya? Wala naman akong pag-aaring helicopter or barko. Hindi naman ako connected sa DSWD.

Paikot-ikot na lang ang problema niya sa buhay - kotse, anak, payroll, telepono, hospital, bahay, etc. Ngayon naman ay ang gyera sa Mindanao. At sa bawat problema, mega-text talaga. Ako naman si deadma. Ewan ko ba sa kanya. After one year and a dozen text later, hindi ba niya nahahalatang ni minsan ay hindi ako nag-text back sa kanya?

body of evidence

2011-10-25T06:41:00.000-07:00

I wanted to own iphone 4S due to Siri. Gusto kong magtanong at mag-utos sa kanya.

- where is japan?

- remind me to wake up at 1:30pm tomorrow.

- what's the weather in prague this friday?

Shocks, instant answer to any question! Artificial intelligence to the max.

The problem is when I checked my eligibility, hindi pa ako qualified. I bought my iphone 4 last year. As per contract, I still need to wait until June 2012. Kung hindi ko naman kayang mag-antay, I have to shell out at least $500 for a new unit.

Why not, di ba?

Kaso wala akong budget.

Tapos nung napanuod ko ang Fat, Sick & Nearly Dead, para akong nahimasmasan. Why do I need a new iphone? Wala talaga akong maisip na sagot, except for Siri. I better invest on something important.

The documentary is a wake-up call for me.

It's so awe-inspiring. I need to Reboot my life. Meaning, I have to juice for 10 days in order to lose weight. So NO macronutrients (animal products) in my diet. Instead, micronutrients (fruits and veggies) only. Joe Cross and Phil Staples lost a lot of weight with this simple formula. They just take juice from morning till night. Even my co-worker is doing it right now - and I can see the good effects on her.

Ang tanong: kaya ko ba?

Oo naman.

Sure ka for 10 days?

Opkors!

Ang isa pang tanong: kelan ka start?

I checked my fridge. Nakupo, sayang naman kung itatapon ko ang food. Siguro I will wait until the end of this month. By that time, ubos ko na ang stock.

And for starters, I need to own a juice extractor.

Nakakaengganyo talaga ang example nila. I wanna be healthy again. Kagaya kanina, during my weekly phone-check, napag-alaman ko sa tatay kong may mga bago siyang gamot na nireseta ng doktor - lipitor, norvasc, celebrex, aspirin, colchicine. This is from years of un-healthy eating habits. Doon din ako patungo for sure kung wala akong gagawing hakbang.

This is my new commitment to self. I'm excited to start. Juice on!

changeling

2011-10-25T02:35:00.000-07:00

May isang kanta sa Avenue Q:

Everyone's a Little Bit Racist

Whether we like to admit it or not, hindi nawawala sa katawan ng isang tao ang pagiging discriminating - sa pagkain, sa damit, sa pelikula, sa kanta, etc. In a bigger context, sa lahi. Which is labeled as racial discrimination or racism.

One time, noong nasa Pinas pa ako, sumakay ako ng bus sa Edsa. Habang palakad sa aisle, ini-scan ko ang mga bakanteng upuan. May isang malapit sa driver, very convenient, window side pa mandin. Pero hindi ko ito inupuan. Sa halip, pumunta pa ako sa likod ng bus - at doon sumiksik. Yung nasa unahang upuan kasi, bombay ang nakaupo. Tapos suot pa niya ay malaking turban. Consciously or unconsciously, katawan ko na mismo ang umiwas na madikit sa kanya.

I have nothing against Indian people. Pero at that very moment, talagang major iwas ako.

Pagtuntong naman sa tate, napunta ako sa state na tanging ako lang ang exotic sa ward. Dalawang lahi lang meron doon - either puti or itim ka. Pero pagdating ko, ako ang naging instant star. Kasi ako lang ang may ganung hitsura. Minsan nga ay tinawag pa akong "oriental" ng isa kong kasama sa trabaho. Which is a politically incorrect term used in place of Asian. Ayon sa Urban Dictionary, correct usage should be an adjective for things like inanimate objects, not humans. Pero deadma lang ako. Mukha ba akong oriental jar or something?

Before may isang lahi na talagang hindi ko maintindihan. Masyado silang bulgar sa kilos at pananalita. Feeling ko ay mayayabang sila.

Nabago na lang ang lahat nang mapunta ako sa California. Lalo na sa Bay Area. Isang melting pot - fire and all. Araw-araw ay may bagong lahi akong nakakasalamuha - whether maintenance staff ng apartment, cashier ng KFC, or postman.

Pero ang higit na bumago sa aking pananaw ay ang panunuod ng mga documentaries sa netflix. Out of Ireland, The Louisiana Purchase, Hasidism in America, Amish, Lewis & Clark ay ilan lamang sa nagmulat ng aking isipan. Kapag ako ay nahihiyang maging Pinoy, ang America is in the Heart ni Bulosan ang naiisip ko. Silang mga Manong, mga sinaunang Pinoy na nagbungkal sa mayamang lupain ng California, nagtiis upang matamasa ang kalayaang meron ako ngayon. Mga chinese na nagtayo at nagpaunlad ng San Francisco. Sila na nagsimula bilang railroad workers at labandero. Look at them now - Oakland & SF have chinese mayors! Naging napakadali tuloy ng integration ko ng dahil sa kanila.

Noong isang gabi, patapos na ang shift, niyakap ako ng isang aleng itim. Sabi niya, labis ang kanyang pasasalamat dahil ako ang kanyang nars. Wow, tanggal lahat ng hirap at pagod! Ewan ko ba, sa pagdaan ng panahon, hindi ko na nakikita ang mga pasyente ko bilang puti o itim o latino o asian. Tingin ko sa kanila ay nanay, tatay, kapatid o kaibigan ko. Wala na ang lahi-lahi na yan. It's such a 180, a total departure from the close-minded, ignorant person that I used to be.

And I'm glad to be in this happy place now.

Years in Numbers

2011-10-24T19:48:00.000-07:00

7 - in the US of A

12 - with one kidney

5 - in my current job

& more importantly...

7 years of blogging!

Yay, Happy anniversary to me!

Castaway on the Moon

2011-10-21T06:49:00.000-07:00

The girl who sleeps in a bubblewrap. The man who is obsessed with black bean noodles.

What if their worlds collide?

The answer is this poetry in film.

There is still hope.

Ang Pinoy Nars

2011-10-20T22:58:00.000-07:00

My tribute to Pinoy nurses...

Breaking Bad

2011-10-20T09:06:00.000-07:00

I'm so tamad to do anything. All I wanted in lyff is to rest, rest, rest. And watch this...

Breaking Bad is one heck of a TV program. Ganda ng concept, plot and even the characters. It is a story of a chemistry teacher diagnosed with lung cancer, and decided to spend the rest of his days producing and selling methamphetamine to secure his family's financial future. I'm still in season 1, last week ko lang kasi na-discover. Kung hindi pa nag-tweet si Paulo Avelino about the season 4 finale, hindi ko malalaman na nag-eexist pala ang show na ito. While working at Titanic, biglang ipinalabas ito sa kwarto ni Miss Tatiana Patis. Siempre, nag-claim agad ako.

me: oh, i luv that show!

TP: me, too!

me: i find it very interesting.

TP: he's the same guy from Malcolm in the Middle.

Hindi na ako nakapag-react. Kasi isang episode pa lang ang napanuod ko. Besides, I don't know anything about Malcolm in the Middle. I heard and read about it, but didn't really have the chance to see it. It's like Bromide -- I heard about that chemical compound but don't really have a clue what it is for. Later on, pagkauwi ng bahay, I immediately googled the show. I learned that the bida is Bryan Cranston. He is indeed from Malcolm in the Middle, playing the daddy of Malcolm. He's also in Drive, that Ryan Gosling movie. Gee, kung hindi pa ako nag-research, hindi ko malalaman ang relevance niya sa earth.

Anyway, pardon my lack of entries lately. Just busy with Breaking Bad.

loss of humanity

2011-10-18T08:10:00.000-07:00

This video attests how people can be cold, naive, unfeeling sometimes. How can 18 people turn their backs on a dying toddler?

Ang Masahe

2011-10-17T02:46:00.000-07:00

Sa remittance center, naikuwento ni Ate Mutya na may bagong bukas na massage parlour sa Valley. Nagpa-foot reflexology daw siya for the price of $25 for one hour. Sa kuwento pa lang, nainggit na ako. Binabad daw ang paa niya sa mainit na tubig, binalot ng mainit na tuwalya at minasahe. Best foot massage ever. May papikit-pikit pa siya ng mata.

Since off naman ako, I decided to go and try the latest craze in town.

Ang name ng place ay Double Jo Massage. Owned and managed by a Chinese lady. Itago na lang natin siya sa pangalang Lady Qi-Kiam.

Pagpasok ko sa establishment, sinalubong ako ng chinese receptionist - si Miu Miu. Magiliw siya at very accommodating. Tatlo kaming customer sa lounge dahil wala pa raw available na masahista. I got a chance to talk to Miu Miu. Accdg to her, first day daw niya sa trabaho. She came from China 2 weeks ago. May student visa siya and will soon study in Kansas. Halos inabot ako ng 15mins just to extract info from her. Hirap kasi siyang umintindi ng ingles in real life. "If u think chinese is difficult to learn, for me english is harder," saad pa niya.

She asked me kung anong chinese word daw ba ang alam ko.

I only know one word, "Xie xie" which means "thank you".

Napangiti siya at itinuro sa akin ang hawak na cellphone. May sinabi siyang chinese word. Inulit ko naman.

Tinuro niya ang flower vase. She translated it to chinese. Sinundan ko naman.

Hinawakan ang table. Isinalin niya ulit sa chinese. I followed suit.

Teka akala ko nasa massage parlour ako? Bakit may chinese language class dito? Ampf.

After some beat, lumabas na si Lady Qi-Kiam, na naka-fishnet stocking at pekpek shorts. Pinaupo niya ako sa red reclining chair. Maya-maya pa, lumitaw ang isang chinese lady na kahawig ng nanay ni Deok Man (Queen Seon Deok). OMG, para talaga siyang si So Hwa! Medyo may edad lang ng konti. May dala-dala siyang wooden bucket of hot water. In a universal sign language, inutusan niya akong ibabad ang mga paa sa tubig. Ilang saglit pa, minasahe na niya ang kaliwang paa ko. She obviously doesn't speak english. Kaya I got no instructions or introductions. Gow lang siya nang gow.

Ipinikit ko ang mga mata to feel her touch. Pero sobrang lambot niya mag-massage. Hindi ko maramdaman ang lakas. I swear, it's the worst foot spa ever! Ako na lang sana ang nag-massage sa sarili ko. After 30mins, tapos na siya. Do u sure?

She led me to a red cubicle.

Doon gaganapin ang one-hour whole body massage.

Inutusan niya akong maghubad ng damit at shorts.

Nakita ko ang isang notice sa red wall. It reads:

Our masseuses are all professionals

We do massage only!!!

We DO NOT offer any sexual services

*** NO HAPPY ENDINGS HERE ***

Please do not even ask!!!

After 5 mins, pumasok na uli si So Hwa. "Ready?" tanong niya.

OMG, SIYA na naman?!

"NO, NO, NO! I want a male massager!"

Nandilat ang mga mata niya. Tumalilis bigla.

I do not want to waste my money sa walang kalatoy-latoy na masahe. I might as well leave and sit on my massage chair at home. I'm not being dramatic or something but I guess I deserve a decent massage.

Muling lumitaw sa pinto si So Hwa. This time kasama na niya si Miu Miu, ang receptionist kanina.

Miu Miu: is there a problem?

Me: I want a different masseur. A boy!

Miu Miu: are u shy?

Haller, mukha ba akong shy?

Me: NO! I want a stronger massage! She didn't give me a good massage earlier.

Miu Miu: OK.

Yun lang at umalis na sila. After 30 seconds, sumilip ulit.

Miu Miu: it's OK she said she will make it stronger now.

Me: NO!!!!!

Miu Miu: she will be good!

Me: NO!!!!! I said I want a BOY!!!

Kulang na lang ay mag-hysterical ako sa oras na yun.

Out of nowhere biglang lumitaw si Lady Qi-Kiam. I was expecting her to make a grand entrance in a palanquin -- with matching usok pa. It's so anti-climactic. Sumilip lang siya with a bewildered look. May kasama siyang manong.

Lady Qi-Kiam: So u want a male masseur?

Me: Yes.

Lady Qi-Kiam: Here. He gives very good massage.

Sa moment na yun, feeling ko ay genie in a bottle si Lady Qi-Kiam. At gaya ng isang genie, nawala rin siyang bigla.

40+ year old si Manong. Para siyang accountant sa isang lumang gusali sa Binondo. That kind of guy na makikita mong nakikipagtawaran sa bangketa after office hours. Malaki ang tiyan at shiny ang kanyang pantalon. Kapag may dumapong praying mantis, I swear madudulas ito.

Pero in fairness, the moment na dumampi ang kanyang mga kamay sa aking noo, thunderbolt agad. Feeling ko ay pipisakin niya ang skull ko. Yes, I need a deep tissue massage. Pero wag naman sa brain tissue ko. Baka magsitalsikan sa sahig ang aking grey matter.

Then sa leeg. Grabe sobrang diin. Halos himatayin ako sa sakit. Dungeon ba itong napasukan ko?

Nakaramdam na lang ako ng comfort noong nasa torso na. Swabe na ang kanyang hagod. Lalo na sa flank area. Feeling ko ay sinabon, kinula at binanlawan ang aking kidney, pancreas, intestines at liver. Ganun siya kahusay. Super hagod at mararamdaman mo talaga ang pagbukas ng veins at clogged arteries mo, thus preventing stroke and heart attack.

Dapat sana ay nakatulog ako sa sarap, pero hindi. Kasi kinukutkot ako ng konsensiya. Naaawa naman ako kay So Hwa. Hindi ko naman intention na tanggihan siya ng bonggang-bongga. Kaso siempre gusto ko rin naman ng quality massage. I always believe na maski ano pa ang trabaho mo, gaano pa man kababa yun, u should always give your 100%. Kahit janitor ka, be the best janitor in the world. Kung magtataho, be the ultimate taho vendor in the world. That's how u attain greatness.

Isa pang naisip ko ay si Manong. Todo-bigay talaga ang kanyang ginagawa. Pati paghinga niya, naririnig ko. Bawat hagod, dama ko ang effort. Bakit ba may mga taong ipinanganak na magmasahe? Anong K ko para masahiin? Imagine lahat ng energy niya, talagang ibinibigay niya for ultimate customer satisfaction. Ito ang kanyang source of income. Ang pagkain sa mesa, ang tuition ng mga anak, pangrenta sa bahay -- all in an honest day's work.

I wanted to stop thinking - and just enjoy the moment. Pero talagang hindi ko nagawa.

Binigyan ko ng generous tip si Manong afterwards. Wala na si So Hwa paglabas ko. Iniwan ko na lang kay Lady Qi-Kiam ang tip para sa kanya.

Umalis ako sa massage parlour na magaan ang katawan -- pero lito ang isipan.

the geeks shall inherit the earth

2011-10-15T08:52:00.000-07:00

Araw ng mga Patay noon. Apat na taong gulang ka lang yata. Suot mo ang overgrown maskara sa sementeryo habang nagtitinda kayo ng nanay mo ng kandila. Sobang laki ng maskara sa iyong maliit na pangangatawan. Imbes na matakot ang mga tao, napapangiti na lang sila. Maski ako ay natawa sa kakaibang aparisyon - batang suot-suot ang maskara ng hukluban sa gitna ng puntod at pantheon.

Noong niregaluhan kita ng tape recorder, agad mo itong ginamit. Habang patungong Trinoma sa loob ng taxi, non-stop ka sa pagri-record ng kung ano-ano. At nang pakinggan ko ang recording, nagulat ako sa malinaw mong narrative tungkol sa iyong paligid - ang traffic sa kalsada, mga tindero sa sidewalk, naglalakihang billboard ng Edsa. Pati shoppers sa SM, meron kang detalyadong mata.

Nang mabasa mo ang Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events, tuwang-tuwa ka. Akala ko hindi mo maa-appreciate sa murang edad. Dahil 6 books lang ang ibinigay ko, wala kang ibang hiling noon kundi mabasa ang 7 pang natitirang aklat sa serye. Sabi mo pa nga, gusto mong maging si Count Olaf, which is kinda odd. Meron bang batang gustong maging kontrabida?

During elementary, nakapag-aral ka sa tatlong public schools - Bulacan, Masbate, Valenzuela. At kahit saan man dalhin, hindi ka nawawala sa top 3. Laking tuwa ko noon nang manalo kang first place sa isang writing competition sa buong Valenzuela. Maski mga tula mo, napapahanga ako -- lalo na yung tungkol sa tindahan nyo sa talipapa. Sa murang edad, alam mo na kung gaano kahirap ang buhay at kung ano ang binabaka ng iyong mga magulang sa araw-araw para mabuhay kayong magkakapatid. Yes, naantig ako.

Maraming beses mo pa akong pinahanga. Noong kinanta mo ang Ulan ng Cueshe sa perya. Noong maging owner/president ka ng Avenged Sevenfold Music Factory sa FB. Noong pumasa ka sa entrance exam ng UST High School at Chiang Kai Shek. Noong grumaduate kang may honor sa Parada Elem School. Sa maraming award sa pagsusulat. Sa iyong interes sa Greek mythology. Sa iyong kakaibang paraan ng pag-iisip. Sa pagkakaroon ng opinyon. Napakarami pa. Every little thing you do is magic.

Bukas ay kaarawan mo na--12 years old. Malapit ng maging binata. Lagi mong tatandaang ang bukas ay nakasalalay sa iyong mga kamay. The world is your oyster. Ipagpatuloy ang pagiging matalino, mabait, masipag, magalang at malusog.

At sa iyong paglaki, gusto kong maging panuntunan mo ang sinabi ni John Forbes Nash, "It is good to have a beautiful mind, but an even greater gift is to discover a beautiful heart."

Happy birthday, Koki!

Love, Tito Butch.

LSS: Super Bass

2011-10-14T01:50:00.000-07:00

Habang nagluluto, I was listening to a Pinoy podcast. At the end of the discussion, biglang pinatugtog ang Super Bass ni Nicki Minaj as background music. That was really unexpected. Para bang naglalakad ka sa kalye tapos bigla kang nabagsakan ng asteroid. I guess iyon na ang hudyat to buy that song. Ilang araw ko na ring kinakanta-kanta ito (kahit mali-mali ang lyrics). So I downloaded it from iTunes and in a matter of seconds, I got my own Super Bass copy.

I is a fan of Nicki and this song is the bomb. Imagine 159 million hits in Youtube! Even at work, this song calms me down kahit super-toxic na sa buong paligid. I just belt out the chorus... and I feel better na. (siempre may kasamang dancesteps)

Boy you got my heartbeat runnin’ away
Beating like a drum and it’s coming your way
Can’t you hear that boom, badoom, boom, boom, badoom, boom, bass
Yeah that’s that super bass

Kahit ang aming secretary ay napapagaya na sa akin. Like last time, I was asking her if the doctor already returned my call. Bigla ba namang sumagot ng, "boom, badoom, boom, boom, badoom, boom bass." Muntik na akong mag-nosebleed sa kanya - considering her age.

Going back to pagluluto, hayun at napakasarap ng kinalabasan. Effective talaga ang Super Bass sa maski anong lutuin.

Even these youngsters are enraptured by this phenomenal song.

Mexico!

2011-10-13T13:51:00.000-07:00

Pies pa' que los quiero si tengo alas pa' volar... - Frida Kahlo

(Feet, why do I need them if I have wings to fly?)

Karugtong ng Kahapon

2011-10-11T04:03:00.000-07:00

Many years ago, nung nasa college pa kami sa Tam U, may itinanong ako kay Lady Bakulaw.

"San nga pala nag-aaral ang valedictorian nio?"

"Ah, nasa Oldest U siya."

"Anong course kinukuha niya?"

"Nursing din..."

"Oh ganun ba? Ano name niya?"

"Alma Roberta."

Yes, walang kawenta-wentang usapan. Basta usapan lang. Lam mo naman when you're in college, maski ano at sino ay pinag-uusapan. Si Lady Bakulaw kasi ay galing pa sa isang malayong isla. Pero nung college, talagang lumuwas siya ng Maynila upang ~~makipagsapalaran~~ magpakadalubhasa sa nursing. At doon sa Tam U nag-krus ang aming landas.

Little did I know that after 48 years, muli na namang lilitaw ang pangalang Alma Roberta. This time bilang part na ng buhay ng isang tao.

Habang nagdu-duty sa Titanic, nakilala ko si Mrs. Kimberley Roberta, nasa 80 years old na. Out of nowhere, out of the blue and Out of Africa, biglang nawika ko, "Alam nio ho, may kaibigan ako nung college, taga Marble Island din."

"Ah ganun ba? Ano pangalan niya?"

"Lady Bakulaw ho."

"Ahh common name sa island namin ang kanyang apelyido."

"Saka Mrs. Kimberley, yung apelyido nio ho ay minsan na niyang nabanggit sa akin. Kaapelyido nio ang valedictorian nila..."

"Ano ba name ng valedictorian nila?"

After so many years, so many revolutions, so many technological advances, muli ko na namang nasabi ang pangalang...

"Alma Roberta..."

"OMG! Kamag-anak ko si Alma Roberta. Pamangkin siya ng husband ko!"

What a small world. What a long time. Pero bawat kwento pala ay may karugtong. At minsan ang mga tauhan ay naglalaro lamang sa iisang entablado. Minsan hindi sila nagkakasama sa isang eksena, pero bawat isa ay may koneksyon sa isa't isa.

At tila oracle, nagkwento na si Mrs. Kimberley ng buhay ni Alma Roberta -- na kesyo nasa Baltimore na ito, may mga anak, nakapag-asawa rin ng nurse, mayaman at masaya, may ilang property sa Pinas, etc. Pati family background ni Alma Roberta ay nalaman ko rin -- na galing pala ito sa angkan ng matatalino, na pinag-aral pala nina Mrs. Kimberley ang tatay nito, na may dalawa pa siyang kapatid na valedictorian din.

Who would have thought na dito ko pa sa Amerika malalaman ang karugtong ng buhay ni Alma Roberta... ang munting heredera.

Postscript: Si Lady Bakulaw ay kasalukuyang nasa London at nag-aaral mag-drive. Ilang taon na rin silang hindi nagkikita ni Alma Roberta.

cookie monster

2011-10-10T10:08:00.000-07:00

Kung inaakala mong ang Pinas ay pugad ng pirata, wait until u go to Mexico.

There's one cookie product there that oddly resembles a famous US brand (among others)...

Giro

VS.

Oreo

I'm not really into cookies or biscuits, pero dahil sa matinding gutom, kinailangan kong lumabas ng hotel in the middle of the nite. Naglakad ng ilang blocks until I found a convenience store, ang OXXO.

I would later learn na ang OXXO pala ay ang biggest convenience store in Mexico. Good thing that they accept both Mexican peso and US dollar.

So I bought bottled water, burrito, jello at Giro. Ewan ko ba at nasanay na akong kumain ng marami before sleeping. As if.

Pero in all fairness, Giro has been a lifesaver. Ito ang naging midnite snack ko for 2 nights. And seriously, it didn't really matter whether it's a rip-off or not. Ang mahalaga ay nakatulog ako ng may ngiti sa labi.

Manika sa Buwan

2011-10-07T08:39:00.000-07:00

Wala na siya.

Hindi ko na makakasalubong sa pathway. Hindi na makikitang naninigarilyo. Hindi ko na maririnig ang boses sa umaga habang nakikipag-usap sa phone.

Ilang araw na ring wala ang pick-up truck sa parking lot. Walang ilaw sa kanyang unit.

Wala na siya.

Ang tinutukoy ko ay ang kapitbahay na kinaiinisan. Pagbalik ko from vacation, napuna kong tahimik na sa ibabang unit. Before, kailangan ko pang sumilip sa bintana bago lumabas ng bahay. To make sure na wala siya. At kapag nasasalubong naman, kelangan pang ngitian.

Hay, saan na kaya lumipat ang babaeng yun? Halos one year ko rin siyang naging kapitbahay. Pero ni hindi ko man lang siya nakilala. Ni hindi ko man lang nakuha ang pangalan.

At hindi ko rin nalaman kung bakit ganun na lang ang panibugho namin sa isa't isa gayong wala naman kaming kaugnayan. May mga tao talagang ganun.

Paalam, ex neighbor.

another roadside attraction

2011-10-07T00:22:00.000-07:00

Pagpatak ng 11:30pm, labas agad ako sa Titanic at nagtungo sa parking lot. Medyo umaambon-ambon at malamig ang simoy ng hangin. Pagpindot ko ng car key, hindi ito bumukas. I opened the door manually. Pinaandar ko ang kotse pero walang tunog ng makina. Hala, anong nangyari? Nalimutan ko bang patayin ang ilaw kanina? This is not the first time that it happened to me. Dati noon sa San Fo, iniwan ni Noelita na bukas ang headlights ng kotse kaya kinagabihan na-drain ang battery at hindi na umandar. Sumunod naman sa Panda Express, nag-take-out lang ako saglit. Pagbalik ko, ayaw nang umandar. This is the 3rd time. And seriously, hindi madali lalo pa't gabi at masama ang lagay ng panahon. Ni hindi ko man lang ma-ilock ang pinto ng kotse.

Naiwan ko na naman bang bukas ang ilaw? O kagagawan ito ni Adelina?

Kanina kasi, pinahiram ko si Adelina ng car keys para kunin ang pasalubong ko sa kanya from Mexico. I was busy at work kaya pinakiusapan ko siyang kunin sa trunk ang tequila shot glass at figurine. Ibinalik naman niya agad ang susi pero tila may nakalimutan siyang patayin sa loob. Kung ano man yun, tanging CCTV camera lang ang may alam. Gusto ko sanang mag-panic. Pero bakit pa? Nandun na ako sa sitwasyon na kapanic-panic talaga -- kulang na lang ay scary music at ang paglitaw ng taong may hawak na chainsaw.

I remained cool. I dialled Adelina's number. Pero mukhang tulog na yata. I called my insurance for roadside assistance. Binigyan nila ako ng 1-hour window for help to arrive. Gusto ko sanang lumabas ng kotse at mag-stay muna sa loob ng Titanic while waiting. Lalo pa't hindi ko maikandado ang car door. But I decided to stay inside the car. If there's one thing that's missing in my life right now, it's the word Excitement. So bakit ko naman ipagkakait sa sarili yun, di ba? Anyway, maliwanag naman ng konti ang parking lot. I just don't know who will appear this time -- Jack the Ripper or Charles Manson?

If you're trapped in a car on a chilly dark night, with no one around, anong gagawin mo?

Ano pa ba kundi ilabas ang iphone, take some pictures (for documentation), play some Lady Gaga music (Judas) at makipag-chat sa skype! (sa taong nag-comment na Steve Jobs is not a hero, you just don't know what you're missing.)

After 45mins, dumating na ang tow truck. Lumabas ang isang puting mama at nagpakilala. Kinamayan ko siya and explained the situation.

"Do you need a jumpstart or tow?"

I need a hero.

"I guess, a jumpstart. This happened to me before."

"That's easy," sagot niya. Iyon lang at binuksan niya ang harap ng kotse at inilabas ang mahabang tubo sabay turok sa battery.

After 5 or 10 mins, tapos na siya. Muli nang umandar ang makina. He just let me sign some paperwork at nagpaalam.

Nag-drive na ako at umuwi ng bahay. Pakanta-kanta.

Judas! Juda-a-a! Judas! Juda-a-a!
Judas! Juda-a-a! Judas! Ga-Ga!

The Kingdom of Bill Cunningham

2011-10-06T02:14:00.000-07:00

OMG. I seldom cry watching documentaries. But this one really hit me like a truck.

Bill Cunningham IS the man. More than any riches or beauty in the world, he has shown how to live a life so simple and pure (in Manhattan, no less) -- that we, modern men, can only dream about.

PostScript: Mexico

2011-10-05T21:57:00.000-07:00

When I think of Mexico, I think of warm weather, festivities, happy people, hot food and amazing culture.

And I am right all along.

I spent my bday bash slash vacation in Puerto Vallarta. And in the 4days I was there, I learned some lessons about vacationing (and life), which I'd like to share:

1. Only go on vacation with the person (or persons) you share interests with. Otherwise, you'll end up killing each other in the hotel lobby.

2. As much as possible, don't eat in one restaurant thrice. Walk farther.

3. Don't spend more than 4 hours during daytime in your hotel room. There's so much to see. And so much to do outside. I admit I'm guilty.

4. Explore with the natives. Use their mode of transpo. I was lucky cuz I was able to go the far-reaches of PV, the Centro and the beach.

5. Explore the place, even alone. But don't go to restricted areas where u know u will be killed or be in trouble.

7. Let your heart lead you. If u want to do something, do it. But wear shades, sunblock and dignity.

8. Research the internet first. Know what to do - dig the culture - be prepared.

9. Be generous in giving tips. Remember these people have the power to make or break your vacay.

10. Avoid companions who do laundry in your hotel room every night - and hang the wet clothings on the ceiling fan. Such a deal-breaker.

All in all, it was a fun experience.

Steve Jobs

2011-10-05T19:25:00.001-07:00

Over the years, I have been an apple user. I bought 2 ipods, 1 nano, 2 imacs, 1 macbook, 1 mac air, 3 iphones, 3 ipads. And each time, every product put me in wondrous spell. Nothing ever comes close to its simplicity, functionality and beauty. No doubt about it.

Today, with the passing of Steve Jobs, I mourn for the visionary who made the world connected, happy, organized -- and a lot more.

Thanks, Steve.

"Remembering that I’ll be dead soon is the most important tool I’ve ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything--all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure--these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart." - Steve Jobs

Once upon a home

2011-10-04T00:26:00.000-07:00

Noong Dekada 60, ang Puerto Vallarta ay kilala bilang "remote little fishing village." Nobody knew or heard about it. Nabago ang lahat ng ito nang mag-shooting doon si John Huston ng The Night of the Iguana.

During the shoot, dumalaw si Elizabeth Taylor kay Richard Burton, isa sa mga bida. Lumikha ng ingay ang kanilang whirlwind romance at talagang pinutakti ng mga paparazzi.

Sa kanyang ika-32 kaarawan, bahay ang regalong ibinigay ni Richard kay Liz. Ito ay ang Casa Kimberley, na naging pugad ng kanilang pagmamahalan. Lubusang sumikat ang Puerto Vallarta at naging isa sa premier tourist destination ng Mexico.

October 1, 2011 Saturday.

Kahit sobrang init ng araw, pinilit pa rin naming maglakad sa cobblestone road. Tangan ang isang mapa at bottled water, hinanap namin ang Calle Zaragoza. 10minutes pa lang sa labas, feeling ko ay magkaka-heat stroke na. Pero it didn't stop me from searching the site. There's something about Casa Kimberley that goads me to keep on going. Kahit super reklamo na si Macario.

Dumaan kami sa Our Lady of Guadalupe, ang pinakasikat na landmark sa Puerto Vallarta.

Ilang kanto lang, nakita ko ang Calle Zaragoza. Inakyat ang matarik na hagdan, nilakad ang malubak na daan. Super-hingal, super-pawis, super-pagod. Pero go pa rin! I have a date with destiny.

Ilang saglit lang at natanaw ko na ang Lover's Arch. Ito ang nag-uugnay sa dalawang villa nina Richard at Liz.

Isang malaking sorpresa ang nakita ko. Casa Kimberley ba ito? Bakit walang katao-tao sa labas? This is supposed to be the epicenter of Puerto Vallarta. Bakit tila kinalimutan na ito? Alam ba nilang makasaysayan ang bahay na ito? Mas pinili pa ng mga turista ang maglunoy sa dagat o magliwaliw sa gubat.

I felt sad. Kasabay ng pagyao nina Richard at Liz, tila naglaho na rin sa kamalayan ng mga tao ang Casa Kimberley.

Undergoing construction ang bahay. Mukhang inabandona na ito. Kawangis ng isang artista na tuluyan nang nilimot ng panahon.

Mabigat sa loob na nilisan namin ang lugar. Pero somehow I felt good na rin. Habang palayo, pakiramdam ko ay nakatayo sa Lover's Arch sina Richard at Liz, waving their hands, thankful that somehow may ilan pa ring hindi nakalilimot sa kanila.

September: Picks of the Month

2011-10-04T00:01:00.000-07:00

Documentaries

Loss of Nameless Things, Man on Wire, Terra Cotta Warriors, The Amish: A People of Preservation, Out of Ireland, Waste Land, Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child, The Universe of Keith Haring, A Life Apart: Hasidism in America

Movies

The Bad Seed, Paper Moon, Buried, Kick-ass, Drive, Precious, Blitz, Dhobi Ghat (India), Elvira: Mistress of the Dark

Documentary of the Month: Man on Wire

Movie of the Month: Precious

CD of the Month: What Matters Most (Barbra Streisand)

Mini-series of the Month: Lonesome Dove

Book of the Month: Twisted 9

new teaser

2011-09-29T17:50:00.000-07:00

Here's my latest reunion teaser. Yes, that's what Im gonna do in the next few months -- bombard u guys with reunion teasers.

I ripped this from a CK ad. Disclaimer: no copyright infringement intended.

Just love the vibe.

Calvin X Reunion is the title.

sicko

2011-09-29T05:07:00.000-07:00

Been sick since Thursday. After the 5 day lock-out, I thought I would feel better - lalo pa't hindi naman pagod ang katawan ko sa bahay. After the strike, I was able to come to work last Tuesday inspite of cough, heavy chest, watery eyes and hoarse voice. While driving to work, I made an appointment to my MD. Buti na lang at naisingit ako for the next day.

My appointment was early at 8:30am.

I was able to wake up on time, had a decent breakfast and went to the clinic. My MD made a thorough assessment. She was suspecting viral bronchitis. Her advice: lemon juice with honey. No antibiotics. I was surprised when she handed me an excuse slip from work. My body needs rest daw. Wow, 3 days of rest. May suswelduhin pa kaya ako sa akinse?

I had an EKG and chest x-ray.

Hopefully wala akong spot - or else tatalon ako sa Golden Gate. (knock on wood)

Mamaya ko malalaman ang result. Hope it's negative.

sharpener wanted

2011-09-27T03:44:00.000-07:00

Where in the world is London Broadway?